24-04-08

een rouwkaart komt niet via e-mail...

de jaren 80 nederland
Een rouwkaart komt niet per e-mail

Toen was er nog geen e-mail, maar niettemin hebben de actievoerende bonden net als toen een 'calamiteitenregeling' voor dringende post.

In 1983 waren de postbodes nog officieel ambtenaar. Het eerste kabinet-Lubbers raakte in een harde confrontatie met de ambtenarenbonden over loonverlaging.

Zij zouden niet alleen de prijscompensatie mislopen, die in het bedrijfsleven wel werd betaald, maar ook nog eens 3,5 procent loonsverlaging moeten slikken. De reiniging en het openbaar vervoer kwamen in november in actie, maar het hart van de stakingen lag bij de werknemers van - toen nog - de PTT, zij gooiden de boel twee weken lang plat en zouden dat nog langer hebben volgehouden als de rechter er geen stokje voor had gestoken.

De calamiteitenregeling van toen geldt nu ook: rouwpost, afgegeven op het postkantoor, wordt wel bezorgd, net als essentiële medische post, bijvoorbeeld de doseringsvoorschriften van de Trombosedienst.

De Abvakabo nu: "Desnoods fietst een postbode met één envelop de wijk in."

Destijds was de staking ontwrichtend voor bedrijven die afhankelijk waren van stipte bezorging van hun producten. Postorderbedrijven, uitgeverijen en onderwijsinstellingen als de LOI zagen met lede ogen aan hoe, in de aanloop naar Sinterklaas, consumenten boos afhaakten en adverteerders hun geld terug wilden. Bovendien werden er geen acceptgiro's voor betalingen verwerkt, waardoor nog veel meer consumenten en bedrijven werden getroffen.

Maar taxibedrijven, stadspostbedrijven, particuliere bestellers en Fleurop-bloemisten ('in plaats van een kaartje') deden goede zaken.

Wie nu kijkt op Ebay of Marktplaats ziet daar zeldzame postzegels aangeboden voor een paar euro, 'heruitgegeven tijdens de poststaking': zegels van 'vijf cent' met een overdrukje van een particuliere besteldienst.

In arren moede grepen bedrijven en instellingen naar het wapen van het kort geding bij de rechter. In november dienden er twaalf rondom het geschil tussen het rijk en de ambtenaren. De NS verloor, evenals vervoerders (douaneproblemen) en aanvankelijk ook de tijdschriftenuitgevers.

De Haagse rechter M. Wijnholt had weinig op met het argument dat de bedrijven de dupe waren van politieke acties: "Ik heb nooit gemerkt dat de Abvakabo van plan was de regering naar huis te sturen."

Maar een week later vond hij de schade te hoog worden en gaf de uitgevers en de postorderbedrijven gelijk. Tegen de teleurgestelde bonden zei hij: " Het recht om te staken betekent niet het recht om een staking te winnen."

Toen de PTT'ers weer aan de slag gingen, verliepen de andere ambtenarenacties binnen een week.

Intussen was de voorzitter van de Tweede Kamer bijna ontploft. De doorgaans minzame PvdA'er Dick Dolman vond het een aantasting van de democratie dat Kamerleden hun post niet kregen. Hij wilde motorordonnansen van het leger het land in sturen, maar de meerderheid van de Kamer vond dat te ver gaan.

Een woordvoerder van een militaire bond daarover: "Het is best mogelijk dat de heer Dolman zijn eigen oorlog is begonnen, maar van de militaire motorkoeriers blijft hij af."

17:00 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.