04-12-08

ontslag... omdat hij werk niet kon bijbenen...

Na een jaar hard en graag werken is een jonge postbode ontslagen, omdat hij na zijn deelname aan de nationale actiedag van maandag 6 oktober het werk van die dag nét niet kon bijbenen. De reclamefolders van een supermarktketen kon hij op dinsdag niet in zijn loodzware tas proppen. Alle andere post heeft hij uit respect voor zijn klanten en werkgever toch bedeeld. Het was niet de eerste keer dan hij vele uren extra werkte zonder ervoor betaald te worden.

Hoewel hij eigenlijk te hooggeschoold is voor de job, was T. een postbode met liefde voor het beroep. Ondanks zijn pijnlijke afscheid spreekt hij nog steeds lovend over het contact met de mensen, de zelfstandigheid en het nut van "een nobele job". Hij twijfelde ook of hij dit artikel wel wilde, omdat hij "nog steeds een zekere loyauteit voelt". Zijn kritische zin en mijn argument dat zelfs druppels op een hete plaat een verschil maken, gaven de doorslag.

Tweehonderd onbetaalde overuren

"In het afgelopen jaar heb ik meer dan dertig interim-postbodes zien komen en gaan," vertelt T. De reden was hem al gauw duidelijk: Als postbode heb je niet alleen een meer dan gewone dosis werklust nodig, je moet ook bereid zijn om vooral de eerste jaren vele uren onbetaald te werken. Je wordt betaald van zes uur tot twee uur 's middags, maar als je post om twee uur nog niet bedeeld is, werk je door tot alles weg is. "Een beginner stopt in plaats van om twee uur, dan ook pas om vier à zes uur 's avonds. Vaak zonder de veronderstelde middagpauze."

T. vroeg zijn bazen regelmatig waar volgens hen de bovengrens lag van de hoeveelheid te bedelen post. Hij heeft nooit een antwoord gekregen op die vraag. Heikel punt misschien? Het is in elk geval een feit dat in 2011 de postmarkt opengaat en dat er dan concurrenten voor De Post zullen opduiken. Ondanks een behoorlijke winst die De Post nu als verzelfstandigd overheidsbedrijf al maakt, dankt zij daarom al een hele tijd mensen af. Aan werk nochtans geen gebrek.

Stakingsrecht?

Op 6 oktober 2008 vond T. het gepast om te staken, na de oproep van de drie vakbondskoepels tot een nationale actiedag voor meer koopkracht. Slechts twee andere collega's op vijftig waren ook bereid te staken. De volgende dag werd T. geacht om het werk van maandag zo snel mogelijk bij te benen.

Hoewel hij voor maandag niet werd betaald, heeft hij in de daarop volgende dagen het werk van maandag ingehaald. Met één uitzondering: de supermarktfolders. Om zijn klanten ook daar enigzins tegemoet te komen, propte hij toch enige folders in zijn overvolle tas voor wie erom zou vragen. T. staakte omdat hij verontwaardigd was over de gigantische ontslagpremies van topmanagers terwijl de koopkracht van de gewone man daalt. Ook wilde hij zijn collega's tonen dat staken nodig is vanwege de ontslagen die dreigen. Uiteindelijk heeft zijn ervaring geleerd dat staken bij De Post niet kan: je straft er enkel jezelf mee, want de hoeveelheid post stapelt zich de dag erna op.

Extremistische propaganda en de postbode

T. is een kritisch persoon. Hoewel hij met zichtbare heimwee over zijn vorige beroep praat, waren er nog momenten waarop hij in de clinch kwam met het bedrijf. Zijn geweten speelde hem bijvoorbeeld parten toen hij reclame van het Vlaams Belang moest bedelen. Hij tekende bezwaar aan maar vond uiteindelijk een creatieve oplossing: hij vroeg aan de mensen die hij ontmoette of men de folder van het Vlaams Belang wenste of niet.

Er volgden telefoontjes en klachten bij De Post, waarschijnlijk van leden of sympathisanten van de partij. De Post riep T. op het matje. Alle klanten moesten een onberispelijke service krijgen, het Vlaams Belang zou een klant zijn als de anderen. De Post moest zijn postbodes kunnen vertrouwen in het bedelen van álle post, zonder vragen.

Op dat moment dreigde al het ontslag indien hij de folders niet zonder morren zou verdelen. T. heeft toen gehoorzaamd. Hij beschrijft het vandaag als "het negatiefste wat ik ooit gedaan heb".

Vingerwijzen

T. is teleurgesteld in De Post. Zijn ervaringen leren dat conformisme de norm is en dat een kritische houding met ontslag wordt bestraft. Hoewel het een job met veel zelfstandigheid betreft, is het motto van de postbode 'Ken uw plaats' of ook 'Werken en zwijgen'.

T. is ook teleurgesteld in de actiebereidheid van zijn ex-collega's. Hij wil echter niemand met de vinger wijzen. Laaggeschoolde arbeiders met kinderen kunnen zich niet permitteren om hun stem te verheffen, zeker niet in tijden van economische crisis. "De werknemers bij De Post zijn erg kwetsbaar. Ze hebben geen macht. Wanneer ze staken moeten ze hun werk onmiddellijk inhalen, terwijl de job al veel van hen vraagt. Kritiek wordt niet geapprecieerd." Zelfs de bazen van De Post wil T. niet direct veroordelen. "Als ik iemand als schuldige zou aanwijzen, dan zijn het de lobbyisten die in Brussel de liberalisering van de markt bepleiten."

T. was niet aangesloten bij een vakbond. Nadat hij zijn ontslag kreeg 'om dringende redenen' riskeerde hij geen werkloosheidsuitkeringen te krijgen van de RVA. Hij heeft zich ondertussen gesyndiceerd en is op zoek naar nieuw werk.

17:34 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.