01-01-09

heimwee naar... de brief...

COLUMN van Roos Ouwehand


Gisteren kreeg ik een brief van mijn zoon (6). Met toewijding en geduld geschreven in de lusletters die hij net heeft geleerd in groep 3:
je kan so vil
en ik vin je ook so liev
en je bent so sacht
Zouden er - vroeg ik mijn af, nadat ik mijn trots had ingetoomd en mijn tranen gestelpt - als hij straks volwassen is, nog brieven bestaan? En dan bedoel ik natuurlijk niet die machinale vodden van de postcodeloterij die ik dagelijks in de bus krijg, maar echte brieven: handgeschreven (bij voorkeur met vulpen), op dik papier (hoe dikker hoe beter) en met een mooie postzegel (dus niet zo’n lullig port betaald stempeltje). Brieven die iedereen acuut een kloppend hart van opwinding bezorgen. Die trillend en vol verwachting worden opengescheurd.

Helaas ontvang ik (nog) maar zelden dergelijke post. Daar moet ik niet zielig over doen, het is net als met veel andere zaken; wie weinig verstuurt krijgt weinig terug.
Nazoeken in het mapje ‘brieven’ in mijn laptop, leert dat ik er het afgelopen jaar slechts vier verzond. En die waren - ik biecht het eerlijk op - niet handgeschreven. Simpelweg omdat dat me niet meer lukt. Al na drie regels in mijn gekrabbel volkomen onleesbaar. Ontwenning, gebrek aan conditie en geduld. Mijn hand kan mijn hoofd niet bijhouden.

De brief is een uitstervend fenomeen. Dat is jammer, want brieven zijn bij uitstek geschikt om de persoonlijke geschiedenis in vast te leggen.
Natuurlijk is het geweldig dat we tegenwoordig zo makkelijk en snel kunnen communiceren via de computer. En natuurlijk kan een e-mail ook hartstochtelijk, scherpzinnig of hemelbestormend zijn, maar het is wel een wegwerpproduct. Onze mooiste en belangrijkste berichten bewaren we een tijdje in onze inbox. Met het vaste voornemen ze te zijner tijd uit te printen en te bewaren. Maar de eerste die dat ook echt doet moet ik nog tegenkomen. Als de computer het begeeft gooien we hem met zijn complete kostbare inhoud weg en haasten we ons naar de winkel voor een nieuwe.

Het is te hopen dat de groten der aarde van de toekomst allemal enorm keurige types zijn, die hun correspondentie wel keurig uitprinten en in ordentelijke mapjes bewaren. Anders zullen hun biografen het te zijner tijd zonder hun veelzeggende, dagelijkse post moeten doen.
Hoeveel geschiedenisboeken zijn niet gevuld met wat wetenschappers en schatgravers opmaakten uit oude brieven. Hoeveel plezier hebben wij gehad van correspondentie die geliefden en schrijvers ooit voerden. Wat een zegen, dat dat allemaal bewaard is gebleven.

In zo’n lelijk ladekastje van Ikea, onder mijn bureau, ligt een stapel faxen. Een briljante uitvinding vond ik dat enorme zwarte bakbeest, waarmee je kon corresponderen zonder de vertragende factor van de brievenbus en de postbode. Sommige nachten bleven de brieven maar heen en weer gaan. Eindigend in een welgemeend NU! GA!Ik!Echt!SLAPEN! of een enkele keer in: ‘Ik stap nu op de fiets’.
Ik was gewaarschuwd dat het faxpapier niet lang houdbaar is en had me heilig voorgenomen de brieven te kopiëren op normaal papier, maar natuurlijk is het er niet van gekomen en nu is bijna alle inkt weggevreten door de tijd.
Gelukkig ligt er nog wel een stapeltje - prima leesbare - kattebelletjes uit de tijd dat mijn geliefde en ik elkaar net kenden (’Ik wist niet dat er mensen bestonden die zo hard konden snurken, overigens hou ik van je en wil ik met je trouwen’). Ook tot uitsterven gedoemd, deze dierbare minibrieven. Tegenwoordig gebruiken we een sms voor korte mededelingen. (’Kook jij vanavond? En niet weeeer pasta aub. Ik ben al zo ongelukkig’). En als de gsm begint te piepen dat zijn inboxje vol raakt, gooien we ook deze geliefde kinderen met het badwater weg.

Zoon geeft inmiddels een eigen ‘iemeel’ adres. Binnenkort zal het dus wel afgelopen zijn met de liefdesbrieven, die hij niet alleen mij, maar ook de buurvrouw, zijn juf en zijn oma stuurt. Er zijn heel veel dingen die ik hem toewens. Een daarvan. Die hij met kloppend hart en trillend van opwinding open zal scheuren.

12:38 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Beste wensen Bedankt voor de reactie en tevens onze beste wensen voor het nieuwe jaar en vooral een goede gezondheid
Luc, tine en ukke

Gepost door: luc | 01-01-09

De commentaren zijn gesloten.