20-02-09

kop in het zand?

De kop in het zand

Dat de vakbonden erop uit zijn de krokusvakantie voor het postpersoneel met drie dagen te verlengen ( denkt u nu echt dat wij, postmensen, een week krokusvakantie hebben, Het schoolpersoneel misschien maar wij NIET! Wij komen IEDERE dag langs en acties zijn de enige manier om ons ongenoegen te uiten. En de volgende dag doen we ons werk DUBBEL, wat van andere sectoren niet kan gezegd worden. De treinen bv rijden s'anderensdags niet dubbel, de band in de autofabriek gaat s'anderendags niet dubbel zo rap... ) , zal wel niet de reden zijn waarom ze oproepen om vanaf maandag 2 maart drie dagen op rij te staken. De bonden verantwoorden hun initiatief door te verwijzen naar het grote ongenoegen dat leeft bij de werknemers van De Post en de vele redenen die ze daarvoor zien: het moeilijke cao-overleg, de wijziging van de manier van werken en ook de sluiting van nog meer postkantoren.

Maar eigenlijk zeggen de vakbonden gewoon: wij zijn gekant tegen de vrijmaking van de Europese postmarkt vanaf 2011 en wij willen niet dat ons bedrijf zich voorbereidt op de uitdagingen die dat meebrengt.

Die vrijmaking van de postmarkt komt niet uit de lucht vallen. Daar wordt in Europa al meer dan tien jaar over gepalaverd. Johnny Thijs, de gedelegeerd bestuurder van De Post, heeft er met de hulp van sommige politici met succes voor gelobbyd de startdatum voor de vrijmaking twee jaar uit te stellen, zodat hij meer tijd had om zijn organisatie klaar te stomen. Hij heeft van de regering ook gedaan gekregen dat de concurrenten op de Belgische postmarkt zodanige voorwaarden opgelegd krijgen dat De Post, ondanks enkele handicaps, niet helemaal kansloos is.

Maar hoe je het ook draait of keert, De Post kan de vrijmaking niet tegenhouden en een deel van de aanpassingen zullen intern, in het postbedrijf moeten gebeuren. Nadat zijn voorganger Frans Rombouts in al zijn voortvarendheid met zijn hoofd tegen de muur was gelopen, koos Johnny Thijs voor de zachte en geleidelijke aanpak. Hij ging voorzichtig en diplomatisch te werk. Hij vermeed bruuske veranderingen maar probeerde het personeel stapje voor stapje mee te krijgen.

Die aanpak houdt echter ook nadelen in. Het maakt dat van de medewerkers telkens weer nieuwe aanpassingen worden gevraagd, Het veranderingsproces lijkt eindeloos te duren, en de organisatie kent nooit een rustmoment. Het is begrijpelijk dat het voor het personeel dan een keer te veel wordt.

Maar de medewerkers van De Post moeten ook inzien dat aanpassingen en veranderingen onvermijdelijk zijn. De Post kan onmogelijk op dezelfde manier blijven werken als pakweg tien of twintig jaar geleden. Wie zich niet aanpast aan de veranderende economische omgeving, zet zichzelf buitenspel. Dat geldt voor álle bedrijven.

Om de concurrentie die er hoe dan ook komt aan te kunnen, zullen De Post en haar personeel efficiënter moeten gaan werken. Die realiteit ontkennen, de kop in het zand steken, lost niks op.

Dat de postbezorging drie dagen lang verstoord zal zijn, levert enkele ongemakken op maar is geen drama. Enkele dagen geen post krijgen, gooit ons leven niet overhoop. Mensen die elkaar dringend iets te melden hebben, kunnen dat via e-mail of telefoon doen. De actie schaadt in de eerste plaats De Post zelf. Het bedrijf verspeelt er heel wat goodwill mee, en het bedje voor de toekomstige concurrenten wordt erdoor gespreid.

10:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.