24-02-09

Column... ongewenste post...

Michiel EijsboutsOngewenste post ( Michiel Eijsbouts )
Er zijn diverse manieren om je brievenbus te vrijwaren van ongewenste reclame. De klep dichtnagelen is een zeer effectief middel, maar heeft als bijeffect dat ook welgewenste post als liefdesbrieven en uitnodigingen voor feestelijke tewaterlatingen retour afzender gaan. Men kan ook proberen bij het uitdelen van de kerstfooi aan de bezorger nauwkeurig te stipuleren welke folders er wel en niet gewenst zijn, maar ook deze methode boekt helaas vrij weinig succes. En in de Spuistraat staat een kraakpand waarvan de bewoners de volgende tekst boven de brievenbus hebben gekalkt: Nee, geen ongeadresseerde reclamefolders en die debiele huis-aan-huisbladen hoeven we ook niet. Ik wil daar altijd nog eens aanbellen om te vragen of dit opschrift nou een positief effect sorteert, maar ik waag het te betwijfelen. De meeste folderaars die in onze hoofdstad werken zijn het Nederlands maar nauwelijks machtig en de enige effectieve manier om die papierbende te weren is dan ook de bekende JA/NEE- en NEE/NEE-stickers, want die werken met kleurtjes.

Nu heb ik enige tijd geleden een nieuwe woning betrokken in een soortement van woonkazerne uit het begin van de vorige eeuw. Dit vrij grote complex aan de rand van de binnenstad is eigenlijk een soort doolhof voor mensen, want met enige regelmaat wordt er in de een of andere uithoek van het pand weer eens een skelet van een verloren gelopen pizzabezorger aangetroffen met in zijn hand een bonnetje dat nog in guldens luidt. Om te voorkomen dat ook onze postbezorgers door dit sneue lot getroffen worden zijn de brievenbussen van de bewoners centraal gelokaliseerd in het trapportaal. Dit is natuurlijk handig voor postbode en krantenjongen, maar heeft als nadeel dat ons pand een soort luilekkerland is voor folderaars. Ze moeten natuurlijk toch van die foldertjes af, er is geen bewoner die uitzicht heeft op dat halletje, en dus krijg ik telkens in één keer vier folders van Shoarma Gomorra tegelijk in mijn geelgelakte busje. Zo, dat schiet op! Want zoals trambestuurders de passagiers als een vervelend bijeffect zien van hun beroep zijn folderaars eigenlijk ook de hele dag vooral bezig om van al die stomme rotfolders af te komen. En dat schiet wel aardig op zo natuurlijk. Dat, of ze denken dat de Hollander wanneer hij mensen te eten uitnodigt al zijn gasten gewoon een foldertje van de lokale shoarmatent in de handen drukt met het bevel iets uit te zoeken onder een tientje. En dan is het eigenlijk ook wel weer attent van ze. Top jongens!

Maar ik had het op een gegeven moment echt wel gehad met al die folders van Grieks Restaurant Anamnese, Stadsblad de Windbuil en Professor Bira - wonderdokter en feestdjembéïst. Dus toen heb ik Google even een briefje gestuurd of ze me konden vertellen waar ik zo’n NEE/NEE-sticker kan krijgen, want die debiele huis-aan-huisbladen hoef ik ook niet. Het antwoord kwam per kerende trekschuit: ik moest mijn gegevens invullen op de pagina van Greenchoice, en dan zou men mij de betreffende sticker gaarne doen toekomen. Zo gezegd, zo gedaan, en inderdaad trof ik enige dagen later in mijn brievenbusje een envelop met de gevraagde zelfklever. Doch in tegenstelling tot de afbeelding op voornoemde site werd de zo gewenste sticker ontsierd door een soort van reclametekst: "Hier stroomt groene energie van GreenChoice." Daar zat ik natuurlijk niet op te wachten! Ten eerste wens ik mij niet te associëren met dat rare verzinsel ‘groene stroom’, verder was ik mij niet eens bewust van de activiteiten die GreenChoice blijkbaar onderneemt buiten het verstrekken van stickers en ten slotte wil ik absoluut niet de indruk wekken dat mijn brievenbus onder stroom staat, van welke kleur dan ook. De Edding 3000 dus maar even gepakt, het reclamezinnetje mooi zwart gemaakt en het stickertje op mijn bus geplakt. Iedereen tevreden: ik hoef voortaan minder vaak naar de oud-papierbak, er wordt namens mij mooi een boompje minder gekapt en mijn vegetarische buurman krijgt nu waarschijnlijk acht afhaalmenu’s van de shoarmaboer.

Een paar weken geleden echter was de folderhoos plots weer op volle kracht terug. Waarom? Dat zal ik je zeggen waarom, mijn fijne stickertje was weer verdwenen! Na een kort buurtonderzoek bleek de door mij met stift verbeterde zelfklever zijn weg gevonden te hebben naar de brievenbus van de enige huizen verderop woonachtige heer Nasser. Het was deze Nasser, die aan zijn verschijning te zien inderdaad erg van veel eten houdt, blijkbaar net te veel moeite om zelf even zo’n ding aan te vragen. Tja, en dan gap je dat natuurlijk gewoon net zo makkelijk van je buurman.

Maar om met een oude reclameslogan voor de schaaksport te spreken: two can play that game. Ik ben diezelfde avond nog langs het huis van de stickerdief gegaan, heb mijn rechtmatige en zelfklevende eigendom weer van zijn klep afgepeuterd en terug op die van mij geplakt. En als behulpzame buur ben ik gelijk maar even het net opgegaan om een nieuwe sticker voor de heer Nasser te bestellen, evenals een mooie grote buttplug met glijmiddel.

Ik hoop van harte dat zijn vrouw thuis is als de postbode dat komt brengen.

Michiel Eijsbouts is buitengewoon dienstplichtig, oprichter van De Rokerskerk en drijvende kracht achter

Herenlunch. Elke dinsdag laat hij zijn licht schijnen over de media, de grachtengordel, Hilversum en aanverwante ziekten.

20:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.