10-03-09

En haar pensioentje dan...

93
93-jarige krijgt al weken geen pensioen meer door de Post

Adolphina Bruylandt (93) wacht nu al weken op haar pensioen. De gelegenheidspostbode wachtte niet tot de vrouw aan de deur kwam, en in het postkantoor is men haar papieren kwijtgeraakt.

Op 20 februari werd in de Hammestraat bij Adolphina Bruylandt aangebeld voor de uitbetaling van haar pensioen. De vrouw woont achteraan in een bijgebouw van haar vroegere woning, nu bewoond door haar zoon Herman en diens echtgenote Suzanne Dooms. De afstand tot de deurbel bedraagt zo'n 40 meter.

'Na het aanbellen begaf mijn moeder zich meteen naar de voordeur. Maar door haar ouderdom is ze slecht te been en gaat ze met een wandelstok. Toen ze ter plaatse kwam, zag ze niemand meer', vertelt zoon Herman.

's Avonds vond hij in de brievenbus een melding: in het postfiliaal in de Binnenstraat kon een zending afgehaald worden. Herdersem heeft immers geen eigen postkantoor meer.

Herman wist waarover het ging - de uitbetaling van Adolphina's pensioen - en ging 's anderendaags, met het paspoort van zijn moeder én een volmacht, naar het kantoor. 'Maar daar kreeg ik te horen dat een uitbetaling aan derden niet mogelijk was. Zélfs niet aan een zoon. Mijn moeder moest zich persoonlijk aanbieden.'

En dus keerde Herman de dag erop terug naar het postkantoor, deze keer met zijn moeder. 'Maar nu bleek het noodzakelijke formulier niet meer te vinden. Het was gewoon verdwenen! Ik werd wel vriendelijk geholpen door de postmeester, en hij telefoneerde zelfs naar de centrale dienst in de Denderstraat. Maar ook daar kon men ons niet verder helpen. We gaan het nodige doen, kreeg ik nog mee.'

Op 27 februari werd de echtgenote van Herman telefonisch gevraagd of er al nieuws was. 'We hadden nog niets ontvangen of gehoord', zegt Herman. 'Dus ben ik op 2 maart weer naar de Binnenstraat gereden. Nog geen nieuws. Ik kreeg alleen duizend verontschuldigingen en de raad om mijn beklag te doen bij de ombudsman van de Post.'

Volgens Herman was het met de vaste postbode nooit zover gekomen. 'Hij kent de situatie, hij zou nooit weggegaan zijn. Jammer genoeg is hij al een tijdje ziek. Sindsdien worden we bediend door gelegenheidspostbodes. Ik heb niets tegen die mensen, maar het loopt mank en er is geen enkel sociaal contact meer. Het is toch schrijnend dat oudere mensen in de kou blijven staan voor iets waar ze recht op hebben? Mijn moeder ontvangt een ouderdomspensioen en is daarop aangewezen. Uiteraard vangen wij haar nu op. Maar wat gebeurt er met personen die geen beroep kunnen doen op familie of vrienden? Zij worden aan hun lot overgelaten. We kunnen alleen maar hopen dat hier vlug een einde aan komt', besluit Herman.

19:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.