14-03-09

afschied van een echte... postbode...

arieAfscheid van een echte postbode

Postbode Arie Castelijn liep gistermiddag zijn laatste ronde. Na veertig jaar trouwe dienst gaat hij met de vut. Met Castelijn verdwijnt ook de echte postbode uit het straatbeeld.

''Arie is een postbode van de oude stempel. We zullen hem missen,'' zegt Miriam Souverein van Dierenkliniek Hoofdweg als Arie bij haar binnenloopt. ''Altijd vrolijk, altijd praatjes. Hij bracht de post keurig binnen. De nieuwe bezorger pleurt alles op de mat. Dat is toch geen stijl?''

Souverein is één van de vele bewoners van de Hoofdweg die in stijl afscheid nemen van hún postbode. Aan tientallen deuren hangen briefjes, ballonnen en tasjes met presentjes. Terwijl Castelijn over straat loopt, wordt hij voortdurend aangesproken door buurtbewoners.

''Arie! Het gaat je goed vriend!'' roept een fietser die aan de andere kant van de weg rijdt. Castelijn steekt zijn hand op en grijnst. Op tweehoog hangen twee Chinese dames uit het raam. ''We zullen je missen Arie!'' roepen ze.

Hij glimlacht. Post bezorgen vindt hij nog steeds fantastisch, maar hij is blij dat hij met de vut mag. ''De dagen van de postbode zijn geteld. Er is minder post, meer concurrentie en het moet steeds goedkoper. Straks wordt alle post bezorgd door huisvrouwen.''

Deze week werd bekend dat postbodes vijftien procent van hun salaris moeten inleveren. In ruil daarvoor zullen er de komende drie jaar geen ontslagen vallen. ''Maar dit is nog maar het begin,'' moppert Castelijn. ''Ik ben blij dat ik de dans ontspring.''

Het werk is toch al niet meer wat het geweest is. Drie jaar geleden werd hij grotendeels van straat gehaald omdat hij te duur werd. Hij moest op kantoor zitten, terwijl goedkope krachten de brieven rondbrachten in zijn wijk.

''Vreselijk,'' zegt Castelijn. ''Daardoor ben ik mijn motivatie kwijtgeraakt. Ik wil buitenlopen, niet opgesloten worden in een hokje.''

Zijn baas zal hij niet missen, maar de mensen in de straat wel. Hij kent dan ook iedereen bij naam. ''Dat was Nel Brown,'' zegt hij nadat hij even met een dame heeft staan praten. ''Ze woont op 67 tweehoog. En ze is 25 maart jarig. Dat weet ik omdat ze dan altijd verjaardagskaarten krijgt. Als ik eraan dacht, krabbelde ik Ook gefeliciteerd van de postbode op één van de enveloppen.''

Zestien jaar deelde Castelijn lief en leed met de buurt. Hij ging op kraamvisite, maar was er ook bij toen dokter Leopold dood werd gevonden in zijn stoel. ''Arie kent iedereen, en iedereen kent Arie,'' zegt zijn collega Lau Stratman, die voor de gelegenheid even langskomt. ''Met kerst bracht hij altijd verkleed als kerstman de post rond. Iedereen vond het geweldig en hij heeft het jaren gedaan. Totdat hij een keer werd belaagd door een stel rotjochies.''

Castelijn glimlacht. ''Maar vorig jaar heb ik dat pak gewoon weer aangetrokken. Ik laat die ventjes toch niet mijn feest verzieken.''

'Laatste rondje Arie,' staat op een A4'tje op de deur van nummer 56. De twee meiden die de deur opendoen, drukken hem een envelopje in zijn handen. ''Voor jou, overwerkte postbode,'' zeggen ze lachend, terwijl ze naar een uitgeknipt stripverhaaltje wijzen dat op de deur is geplakt.

Op het plaatje ligt een vermoeide postbode in bed naast zijn hoopvol kijkende vrouw. ''Hoezo vanavond niet?'' vraagt ze. ''Omdat ik geen gleuven meer kan zien,'' antwoordt de postbode. Castelijn kan er wel om lachen.

10:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.