16-06-09

En toen knapte er iets... over verloren post...

Steenwijk_215433a
‘En toen knapte er iets’

Van tijd tot tijd duiken ze weer op: de verhalen over ansichtkaarten die tientallen jaren te laat alsnog bij de rechtmatige eigenaar terechtkomen. Vaak zoekgeraakt op een oud, stoffig postkantoor of bezorgd op een foutief adres. Voer voor een leuk stukje in de krant met een foto van een blij verraste ontvanger.

Het is niet uit te sluiten dat Hans en Hennie Steenwijk ooit ook nog eens op die manier de krant halen. Alleen zou de oogst voor de twee Hagenaars kunnen bestaan uit heel wat meer dan een simpel ansichtkaartje. Het echtpaar zit al tijden op post te wachten. Van niet bezorgde polissen, rekeningen en bankafschriften tot zoekgeraakte treintickets. En tot overmaat van ramp is ook de nieuwe bankpas niet afgeleverd in hun woning in Transvaal. „En zit ik dus zonder geld,’’ zegt Hans Steenwijk boos. „En dat allemaal door die stomme TNT.’’

Het begon allemaal zo’n zeven jaar geleden. „We hadden het niet eens in de gaten, maar in onze wijk werd lang niet alle post bezorgd. Op een dag kregen we een pakketje. Vol met beschimmelde en verscheurde enveloppen. Wat bleek? Een luie postbode gooide tijdenlang de postzakken linea recta in z’n kelder. We kregen een excuusbrief van TNT. De postbode is meteen ontslagen.’’

Wie zou denken dat daarmee de kous af was, heeft het mis. „Het werd van kwaad tot erger. De postbezorging bleef onregelmatig. Die kwam soms wel, soms niet. En soms bij de buren. Het leek wel of de postbode lukraak post over de brievenbussen van het appartementencomplex aan het strooien was. Met kerst hebben we TNT ooit een kaartje gestuurd met de tekst ‘geef de postbode alstublieft een nieuwe leesbril in plaats van een kerstpakket’. Nooit meer iets van gehoord.’’

Ze zijn naar eigen zeggen niet de enige gedupeerden. „Heel veel anderen in de flat krijgen de post vaak foutief bezorgd. Of helemaal niet.’’ Maar als de buren elkaar de post doorgeven, is het probleem toch opgelost? „Zo werkt het helaas niet. Niet alle buren zijn hetzelfde. De een belt netjes aan met een stapel enveloppen. De ander gooit het ongezien bij het oud papier. Zo is denk ik een hoop post verdwenen.’’

En het ging niet om zo maar wat ansichtkaarten. „Nee,’’ verzucht Hans. „Het is een eindeloze lijst. Neem nou onze salarisstrookjes. Foetsie. In ieder geval niet bij ons in de brievenbus aangekomen. Ik sjok dus elke maand zelf maar naar de salarisafdeling om mijn loonstrookje op te halen. Het is eigenlijk te gek voor woorden.’’

Ook de loten van een loterij, diverse tijdschriften, de radiobode en talloze rekeningen kwamen in de loop van de tijd niet aan bij huize Steenwijk.

De verdwenen post heeft de twee ook al geld gekost. „De aanslag voor de wegenbelasting hebben we nooit ontvangen,’’ vertelt Hans. „Een naheffing daarna weer wel. Of we even 50 euro extra wilden betalen. Dat is de boete die je krijgt als je de eerste keer vergeet te betalen. Woedend was ik. Maar ja, je hebt geen poot om op te staan.’’

Afgelopen maand was de maat meer dan vol. „Ik zou een nieuw pasje krijgen van de bank, Fortis. Tot twee keer toe is de nieuwe bankpas echter niet aangekomen. Omdat onduidelijk was waar het pasje was gebleven, moest Fortis toen de bankrekening blokkeren. Op dat moment knapte er iets. Doordat wij geen post krijgen, zit ik zonder geld. Ik kan niet pinnen en mijn rekeningen niet betalen. Met dank aan TNT.’’

Met het postbedrijf hebben de Steenwijks het inmiddels helemaal gehad. „We hebben de afgelopen maanden geloof ik wel vijftien keer gebeld,’’ vertelt Hans. „En steeds de mededeling: ‘Hè, wat vervelend meneer Steenwijk.’ ‘We gaan er naar kijken, meneer Steenwijk.’ ‘Het heeft onze grootste aandacht, meneer Steenwijk’. En vervolgens gebeurt er helemaal niets.’’

„Ja, toch,’’ herinnert Hennie zich. „Een keer heeft de rayonmanager in Den Haag zich persoonlijk met de zaak bemoeid. Kregen we opeens tien poststukken tegelijk in de bus. Maar daarna was het weer hetzelfde liedje. Erg onzeker allemaal.’’

Die onzekerheid vinden ze nog het vervelendst. „Je kan er niet van op aan. Het gaat vaak om rekeningafschriften, polissen of overzichten van pensioenpremies. Post waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Als het niet komt, mis je het niet. Maar het is natuurlijk wel erg belangrijk.’’ En dan, met een laatste zucht: „Je staat volledig machteloos tegen zo’n groot bedrijf. Maar je bent wel van ze afhankelijk. Zolang TNT het enige bedrijf is dat de lichte brieven bezorgt, zit je er aan vast.’’

Reactie TNT
„De bewoners van de Christiaan de Wetstraat hebben dit jaar inderdaad geen geluk gehad met de post,’’ reageert een woordvoerster van postbedrijf TNT. „We hebben al twee keer een postbode in de wijk moeten vervangen. De bezorging liep niet zoals die zou moeten zijn.’’

De klachten van Hans en Hennie Steenwijk zijn bekend bij TNT. „Sinds vorig jaar hebben we de heer Steenwijk regelmatig aan de telefoon. De laatste klacht dateert uit april.’’ Hoe kan het dat het nog niet is opgelost? „Dat weten we ook niet. We willen daar graag een vinger achter krijgen. We hopen dat met de vervanging van de postbodes het probleem is opgelost.’’

Om er zeker van te zijn dat de post op de Christiaan de Wetstraat aankomt, gaat TNT de post volgen. „Dat betekent dat wij alle post die voor dat adres bij ons binnenkomt noteren. Daarna wordt de klant gebeld om te kijken of alles is ontvangen.’’ Het postbedrijf is inmiddels in gesprek met de Steenwijks om tot een oplossing te komen.

Volgens de woordvoerster wordt 96 procent van de post in Nederland de volgende dag bezorgd. TNT zegt overigens niet aansprakelijk te zijn voor verloren gegane post. „De aansprakelijkheid ligt volledig bij de afzender. Dat is wettelijk zo geregeld. Anders is het als een brief wordt aangetekend. Dan is het risico heel erg klein.’’

19:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.