24-06-09

de dievenbus... door Rob Schouten...

Rob_Schouten_191911dDe dievenbus

Er was eens een goeie ouwe brievenbus. Hij woonde in een gewone deur. Elke dag kwam de postbode en gooide er brieven in.

Even later verscheen dan aan de andere kant de bewoner en haalde de brieven van de mat. Als de bewoner weg was bleef de postbode maar doorgooien zodat het op de mat steeds voller werd. Dan kwam de dief die zag dat de mat vol en de bewoner weg was en brak in. Zo ging het jarenlang maar er verscheen een nieuwe brievenbus, niet in een deur, maar in een computer, de digitale brievenbus. De mens kreeg een e-mailadres en meldde zich aan op sites waar hij met vrienden kon praten en kwetteren, plekken die Hyves heetten, of Linked-In, of Facebook. En ook de nieuwe dieven kwamen kijken, abonneerden zich en keken wat er allemaal gebeurde.

Ik zit al een tijdje op Facebook en inderdaad, het is daar een drukte van belang. Natuurlijk zijn er ook mensen die wel een Facebooknaam en -account hebben maar die zich niet verroeren, misschien bang voor zoveel aandacht of gewoon omdat ze er geen tijd voor hebben omdat ze, gek genoeg, werk hebben te doen. Dan staat er bij hun account soms zelfs ’Nel heeft geen vrienden’ en het voor een fotootje bedoelde lijstje blijft leeg. Maar de meesten roeren zich daar wel degelijk. Ik weet nu veel meer van mensen die zich tot mijn Facebook-vrienden rekenen dan voorheen. Hoe ze de dag doorbrengen. Wat ze denken. Wie hún vrienden allemaal weer zijn en misschien worden dat in de toekomst ook mijn vrienden. Sommigen gooien er een wereldbeschouwinkje tegen aan. Zo schrijft mijn Amerikaanse Facebook-vriendin Sarah dat de religieuze fanatici, die volgens Amerika in Iran woonden, opeens veranderd zijn in democratie-minnende helden. Vriend Willem daarentegen geniet nog na van een intense Poetry-week. Er zijn ook vrienden die maar wat voor zich uit zitten te mompelen of grappig willen zijn. Zo schrijft Catherina dat ze zich in de tijd werpt en Guido dat hij hoe dan ook gaat slapen. Ik kan alles zien en lezen. Het is een marktplaats en de mensen erop zijn openbare wezens geworden, die hun leven, soms van minuut tot minuut, met anderen delen. Je kunt er testjes maken om te zien wat je Indianennaam is, welke kaas het best bij jou past (bij mij Stilton), welke Westerse filosoof je eigenlijk bent of zelfs welk metrostation in Melbourne. Als ik me verveel doe ik dat, en dan weet ik direct hoe homoseksueel ik ben en wat voor IQ ik heb. Iedereen ziet me spelen. Oók de dieven die op de loer liggen en die hopen dat ik schrijf dat ik drie weken naar Karinthië ga; dan zoeken zij wel even in het online telefoonboek uit waar ik woon en halen mijn huis leeg. Kijk uit, lieve, onschuldige vrienden, het kwaad zit in nieuwe hoekjes. Maar ik weet er wat op, een nieuw spel: ik laat tussen neus en lip vallen dat ik een weekje naar de Ardennen vertrek, maar ik ga helemaal niet. En kijk, daar staat de inbreker met zijn dievenzak al op de stoep maar in plaats van een leeg huis treft hij mij aan die hem direct vastgrijpt en overdraagt aan de politie. Eind goed al goed. Dankzij de computer.

21:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.