04-07-09

met de postbode verdwijnen ook... de anecdotes...

arie_1170588h
Met de postbode gaan de anekdotes teloor

Nee, over het aangekondigde banenverlies bij zijn werkgever TNT wil Arie de Vormer (61) het liever niet hebben. Dat ligt wat gevoelig.

Maar over de afgelopen 38 jaar dat De Vormer duizenden, zoniet honderdduizenden brieven en pakketjes rondbracht in Breda, wil hij des te meer kwijt. "Want we praten wel over een verdomd mooi vak."

Maar wel een vak op z'n retour, moet De Vormer die in november met de vut gaat, met pijn in zijn hart toegeven. "Helaas zie je de echte postbode steeds minder. Want de huisvrouwen die je nu ziet rondfietsen, beschouw ik niet als postbodes oude stijl. Ze groeten je niet eens. Nee, in mijn ogen brengen ze de post alleen maar weg."

De joviale Bredanaar is er nog eentje van de oude stempel. Als postbode kent Arie iedereen, en iedereen kent Arie. Lachend: "Mijn vrouw was vroeger weleens jaloers. Dan liepen we in de stad en was het telkens van 'he Arie'. Was dat weer een jong vrouwtje dat bij de bedrijven waar ik pakketjes afleverde achter de balie zat."

Met het verdwijnen van de postbode oude stijl gaan ook de anekdotes verloren. De Vormer schudt ze één voor één uit zijn mouw. Zoals een voorval uit het begin van zijn carrière, toen hij nog post rondbracht in Dordrecht.

"Ik moest een pakketje afleveren bij een woonwagen in Dordt. Dus ik klop op de deur en hoor iemand met een zware stem jaohhh roepen. Dus ik stap die woonwagen binnen en wat denk je: ligt daar een man op de bank zijn vrouw te naaien. 'Wat mot je', zegt 'ie. Ik antwoord 'm dat het pakketje 17 gulden kost. Hij wijst naar de kast waar 20 gulden op ligt, roept iets in de trant van 'hou het wisselgeld maar' en gaat gewoon door met waar ze gebleven waren."

Hij glimlacht. Dat lachen verging 'm een jaar of zes geleden toen hij als pakketbezorger in zijn bestelautootje in het Bredase buitengebied verzeild raakt in de West-Brabant Rally.

"Ik wist niets van die rally. Dus toen ik wat hekken op de weg zag staan, heb ik die opzij gezet en ben doorgereden. Vervolgens werd ik bijna in mijn nek gesprongen door medewerkers van die rally die flink tekeer gingen. Afijn, ik heb het pakketje bij die boer afgegegeven en ben weer weggereden."

Daarmee was de kous af, dacht De Vormer. Totdat hij een half jaar later door de politie gesommeerd werd op het politiebureau te komen.

"Werd ik opeens beschuldigd van poging tot doodslag. Volgens de organisatie van die West-Brabant Rally zou ik op mensen zijn ingereden. Ik stond werkelijk perplex." De verbazing werd nog groter toen de Bredanaar de beschuldiging bij zijn baas meldde. "Wat denk je: ik werd op non-actief gezet, zonder doorbetaling van loon."

Een week later, nadat getuigen in het voordeel van De Vormer een verklaring bij de politie hadden afgelegd, werd de aanklacht ingetrokken.

"Gelukkig wel", verschijnt de glimlach weer, "maar die week loon heb ik nooit meer gekregen."

19:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.