20-10-09

Ode aan de... facteur...

Lucas Vanclooster

lucas van closterMijn familie heeft iets met postbodes. Neem vooreerst mijn veel oudere en helaas al overleden neef Jacques. Toen hij zowat 10 was, voelde hij een brandende aandrang richting postwezen. Hij wilde meteen oefenen, zette een pet op, redde een afgedankte Delvaux van tante Julia uit de vuilnisbak maar vond weinig postbare zaken. Tot hij de kleerkast van zijn moeder opentrok. Daar stond een schoendoos vol brieven, in erg mooie enveloppes, met hartjes en bloemetjes. Hij propte die in de sacoche, liep de straat op, en schoof in elke brievenbus 1 of meer epistels…Uiteindelijk is hij geen postbode geworden, maar iets artistieks…

Het archetype

Mijn zwager Daniel was deze week precies 39 jaar bode. Nog een paar jaar en hij gaat node met pensioen. Hij is het archetype van de sympathieke landelijke brievenbesteller, die alle klanten kent, overal iets geeft of neemt, een vertrouwenspersoon kortom. Ze houden van hem ginder. Terecht.
Dan is er nog mijn jonge neef Eric. Na wat onstuimige jaren als beroepsmilitair en vrachtwagenverknoeier, vond hij een tijdlang zin in het leven bij de PTT, maar het was ‘m wat te rustig en nu doet hij aan zware mobiliteit van telegrammen.

Als puber was ik verzot op alles wat vaarde, vloog en reed of een pet droeg. Ik schreef naar het leger, Sabena en de invoerders van zware werfmachines om mij documentatie op te sturen. Een boudewijnzegel kostte 3 frank. Ik herinner mij nog het geluksgevoel als de postbode met een grote bruine enveloppe ons tuinpad opzwenkte.
Die kerel, Marcel, betekende levensvreugde. Iedereen vergaf het hem dat hij tijdens zijn ronde de voorpagina’s van alle kranten las. De goede man moest zich toch ontwikkelen, en kunnen meepraten.

In dienst van de mensheid

Overbuur Albert was ook postbode. En 2 van zijn zonen. Heelder generaties in dienst van de mensheid. Als iemand in onze wijk verdwaalde, of een onbekende zocht, zegden we: bel daar maar aan die deur, bij Albert de facteur, hij zal het wel weten. En hij wist het. Voor knowhow, levenservaring, mensenkennis: de postbode.
Het gaat zo ver dat ik mijzelve een beetje postman waan. Als politiek correcte middenvelder draag ik het lokale blaadje van de Gezinsbond rond, en in december verspreid ik door weer en wind de feestbrochure van Oxfam-Wereldwinkels.

Ik kan je verzekeren: er bestaan inderdaad smerige, vieze, valse, bijtgrage, tegendraadse brievenbussen. En welstand kan je zowat afmeten aan de brievenbussen. De armste mensen in de Far West hebben simpelweg geen boîte…
Daarom dat ik eerst het idee van de wijkpostbode genegen was. Een jonge oma en een bruggepensioneerde met goed geoliede knoken, die in gebloemde voorschoot of grijze stofjas, met de kruiwagen, wat post ronddragen, gezellig. Ja, maar alleen als postbode een knelpuntberoep is en de locals de eenvoudigste klussen overnemen…
Postbode is een vak, een ambacht. Zo’n mensen moet je koesteren. Dat talent gooi je niet weg, laat staan dat je het beledigt. Een postbode is een monument. De post heeft lak aan monumenten.

Ambassadeur

Na een paar tientallen jaren ontdoet de post zich van haar bakens. Kijk naar de oude prachtige postgebouwen van Gent, Oostende, Brussel-X, nog een stadskanker erbij. Uniek in Europa.
De Postsparkasse in Wenen is een eeuw geleden gebouwd door Otto Wagner. 100 jaar later is dat gebouw, in originele authentieke staat, nog altijd de bank van de post.
Maak de ganzen wijs Johnny Thijs dat die door iedereen gekende gebouwen na een opknapbeurt niet meer dienstig zouden kunnen zijn. Speld mij niet op de mouw dat de postbode te duur is. Hij kan niet duur genoeg zijn, die schitterende ambassadeur van uw bedrijf, dat nobele mens, Fred Lens!

O ja, het is de liberalisering van de markt. Hoe vaak heb ik dat bakerpraatje al gehoord. Eerst moest in 1992 alles rationeler, iedereen is vergeten waarom, dan zou de milleniumbug zo ongeveer de aarde uit koers halen. Alleen de oude Amtrac-computer van dominee Paisley heeft even gesputterd.

Onbetaalbare reclame

Beseffen ze dan niet dat de postbode onbetaalbare reclame is? Het logo staat toch op zijn jas en tas en fiets, brommer of Berlingo? Nooit kan een postpunt zoiets verwezenlijken. Neen, die genieën gaan de postbodes wegsaneren, en dan veel hogere bedragen investeren in publiciteit die geen mens leest laat staan overtuigt.
De postbode in mijn straat nu is een lief volslank meisje, dat meestal voorbijkomt als ik in peignoir wat ochtendlijke straatlucht ga happen. Beleefd overhandigt ze mij de krant, fanmail en een handvol verkeersboetes. Haar fietszakken zitten barstensvol ebay-bestellingen. Hoezo minder volume? Touche pas à mon facteur, CEO, of ik draai je door haar derailleur.

13:11 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.