29-10-09

de postbode...

Catherine KeylDe postbode

Catherine Keyl

Leven in een kleine gemeenschap heeft voor- en nadelen. Nadeel is dat iedereen altijd meer over jou weet dan jijzelf.

Beste voorbeeld:"Ik hoorde dat je je huis gaat verkopen?"

"Nee, hoe kom je daar nou bij?"

"Nou ik heb het van de makelaar en die zal het toch wel weten."

"Maar ik verkoop m’n huis echt niet, ik blijf hier wonen."

"Jaja."

Dat is natuurlijk om gek van te worden. Maar het leuke van een kleine gemeenschap is dat het allemaal nog niet zo anoniem is. Je kent je buren. Je weet wie wel en niet in de straat horen.Wij zijn zelfs zo’n kleine gemeenschap dat we geen postkantoor hebben. Ons stadje heeft slechts drie ingangen, en laatst waren er twee afgesloten. Dat had het gemeentebestuur in haar oneindige wijsheid besloten. Er moest een rotonde komen en een brug vernieuwd. Waarom dat altijd allemaal tegelijk moet is een raadsel.

Een tocht naar het postkantoor in de aangrenzende gemeente wordt zo een expeditie. Wat er bij ons al jarenlang gebeurt is dat onze postbode , als je er niet bent, pakjes bij de buren afgeeft.

Geweldig dat hij dat doet, het scheelt ons tijd en een hoop gezeur.

Iedereen doet dat voor elkaar, het is een soort plaatselijke traditie. Maar de mannen die de leiding hebben bij TNT komen uit een grote stad, weten niet wie hun buren zijn en zouden zeker hun pakjes niet aan hen afgeven.

Ok, dat snap ik.

Onze postbode heeft een pakje aan de buren afgegeven en voor dat pakje moest getekend worden door de ontvanger. Ai, als ik in een grote stad zou wonen zou ik daar niet blij mee zijn.

Maar onze postbode legt netjes aan zijn managers uit dat hij dit al jaren zo doet, dat alle wegen waren opgebroken, en dat dit voortkwam uit service overwegingen.

Brief van het management:

" Uw verklaring over het incident is niet afdoende. U heeft de regels overtreden. Ik heb besloten U een officiële waarschuwing te geven. Indien mij in de toekomst opnieuw klachten over U bereiken, dient U ernstig rekening te houden met zwaardere disciplinaire maatregelen waarbij ik ontslag niet uitsluit."

In wat voor land leven we nou eigenlijk? Iemand die al jarenlang mensen een plezier doet door te zorgen dat ze hun pakjes snel thuis krijgen. Iemand die uitlegt dat dat al minstens 40 jaar traditie is.

En dan zo’n brief? In plaats van dat ze hem daar op handen dragen, hem in een gouden lijstje zetten, een oorkonde geven, nee ze gaan hem wie weet wel ontslaan als ie het nog eens doet.

Zo gek, het zou mij niet verbazen als de postbode dacht:weet je wat, zoek het uit. Ik pleur die pakjes wel neer op het postkantoor. En zo is er weer iemand met gemeenschapszin verloren gegaan...

19:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.