16-11-09

en plots verdween... de postbode...

vloek
Sicco was de immer goedgemutste en vrolijk fluitende postbode van de binnenstad. De brievenbus van het café sloeg hij altijd over en stapte het café binnen om de brieven en pakjes op de bar te leggen. ‘Beste mor weer…, of ‘t is hait Pait’….of ‘t is waarm Haarm…’ begeleid met een schaterende lach waren tegelijkertijd zijn welkom als afscheid. Op een zomerse dinsdag had hij een enorme stapel pakketten in z’n handen. De stapel was zelfs zo hoog dat hij er niet over heen kon kijken. En precies op dat moment had Meindert plaspauze en Geert noodgedwongen rookpauze. Vrolijk zingend stapte Sicco bedolven onder de pakketjes het halletje van het café in. Plotseling maakt het fluiten plaats voor een paniekerig "Aaaaaahhhhhh!!!!!!!" meteen gevolgd door een enorm gevloek. Sicco was in het open luik bijna twee meter lager de bierkelder in gevallen. De pakketjes stonden als getuige nog keurig op een stapeltje op de rand van het luik. Met vereende krachten werd de zwaargewonde en hevig geschrokken Sicco de kelder uit getild. Sinds die dag heerste er een soort mythe rond het bierluik….

19:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.