19-02-10

Halle... treinramp... 1929... posttrein...

victor
'Mensen spreken nu nog over die rampdag'

Ook in 1929 vielen elf doden en 49 gewonden op het spoor in Halle

De treinramp van vorige maandag die in Buizingen 18 levens kostte, was niet de enige noodlottige treinramp in Halle. In 1929 vielen bij een treinbotsing ook elf doden en 49 gewonden.

'Het moet net als deze week echt verschrikkelijk zijn geweest. De stad was in shock, die bewuste 17 april 1929. Ik heb oudere mensen er vaak over horen vertellen, zelfs tot op vandaag', vertelt Viktor Ghysels. 'Mijn vader, moeder en grootvader waren zeer nauw bij de ramp betrokken. Ik heb er sindsdien alles over verzameld. Van krantenknipsels en foto's tot de dankbrief die mijn vader kreeg voor zijn hulp tijdens de redding van de slachtoffers.'

'Het treinongeval deed zich voor op een mistige dag, rond 5uur in de ochtend, net buiten het station van Halle ter hoogte van de Vogelpers', vertelt Viktor Ghysels. 'Mijn vader woonde toen in de Vogelpers, mijn moeder in het seinhuisje aan de overzijde van de spoorweg. Op dat moment waren ze nog niet getrouwd. Die bewuste 17de april had Halle maar twee sporen, één richting Brussel en één richting Parijs. Ter hoogte van de Vogelpers was er wel een wissel om richting Edingen te rijden. Een goederentrein reed in de richting van Parijs en stak het andere spoor over om de wissel naar Edingen te nemen. Een posttrein reed richting Brussel. De machinist van de posttrein had door de mist een rood stoplicht niet gezien en reed in volle snelheid in op de goederentrein. De treinen waren toen nog uit hout gemaakt zodat er overal brokstukken lagen, tot op straat. De treinen vlogen vlak naast de huizen en lagen op een hoop op de sporen, metershoog. Omdat het om stoomtreinen ging, vatten de treinen ook vuur', vertelt Viktor.

'De meeste doden waren postmannen uit de eerste wagon van de posttrein. Mijn vader en mijn grootvader zijn onmiddellijk ter hulp gesneld. Ze waren in die tijd vrijwilligers bij de brandweer. Gelukkig hadden ze thuis een schrijnwerkerij met wat gereedschap om mensen van tussen de brokstukken te bevrijden. Omdat een gekanteld treinstel de weg blokkeerde, hadden de hulpdiensten de grootste moeite om tot bij de slachtoffers te geraken. Alles verliep langs de steile spoorwegberm aan de Vogelpers. In het seinhuisje van mijn moeder en in het station van Halle werden de doden en gewonden op dekens gelegd. Pas na enkele uren kwam er hulp vanuit Brussel', vertelt Viktor Ghysels. 'De pastoors van de omliggende parochies werden opgetrommeld om de laatste sacramenten toe te dienen. De brieven van de post lagen overal verspreid over de sporen. Alle Halse postbodes werden toen gemobiliseerd om de duizenden brieven op te rapen.'

Opmerkelijk is het lot van de machinist die het rode stopsein negeerde. 'Hij was ook gewond en werd meteen aangehouden in het ziekenhuis waar men hem naartoe had gebracht. Hij werd meteen naar de gevangenis van Vorst overgebracht', aldus Viktor Ghysels.

20:58 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Toevallig vind ik hier dit artikel. En de man op de foto dat ben ik. Over die treinramp 1929 heb ik een zeer uitgebreid artikel geschreven. Toevallig ben ik ook via internet door nabestaanden van de slachtoffers van toen gecontacteerd geweest

Gepost door: Victor | 14-06-10

De commentaren zijn gesloten.