26-12-09

opgepast...

aan zij die hun kaartjes nog moeten versturen... eerst ontnuchteren...

self-sealing-envelope

18:46 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-12-09

Kersttijd... brieven aan God...

god 2
Brieven aan God

 

Israelische post bezorgt boodschappen vanuit de hele wereld

Elk jaar sorteert en zegent Israël 1.000 gebeden en smeekbeden die worden verzonden naar de heilige stad.

In een postsorteerkantoor naast een bakkerij op een industrieterrein in Jeruzalem worden honderden brieven voorzichtig opzijgelegd voor een bijzondere bezorging en behandeld met het respect dat wordt voorbehouden voor heilige geschriften. De omslagen zijn uiteenlopend geadresseerd, maar de brieven zijn allemaal bestemd voor dezelfde plek. En geen van de brieven is beantwoordbaar, toch niet door de mens.

Dit is het departement 'Brieven aan God' van de Israëlische postdiensten, waar jaarlijks meer dan 1.000 brieven worden ontvangen die eens om de zoveel maanden worden geopend, gevouwen en, tijdens een ceremonie onder leiding van een opperrabbijn, in de barsten van de Klaagmuur (die soms ook de 'Westelijke muur wordt genoemd) in de oude stad van Jeruzalem worden geduwd. Sommige zijn afkomstig van joden, sommige van christenen, sommige van aanhangers van andere godsdiensten.

Een brief uit Polen die nu op het postkantoor ligt, is eenvoudigweg geadresseerd aan: 'God, Jeruzalem, Israël', een andere uit Australië: 'Liefste God, Westmuur'. Op een brief uit Groot-Brittannië staat: 'Aan een arme man in Israël', en op een andere: 'Rabbijn Jezus, Tel Aviv'.

De brieven arriveren in vele talen. De meeste zijn tegenwoordig geschreven in het Russisch, andere komen uit Duitsland: 'Gott, Klagemauer, Jerusalem', Mexico: 'Dios, Muro de los Lamentos, Jerusalem' en Frankrijk: 'La Terre-Sainte'. Sommige zijn meer esoterisch, zoals een brief uit Ghana, geadresseerd aan 'De cultus van de Calebs, Israël.

De brieven zelf bevatten innige boodschappen van verdriet, leed of religieuze devotie. Een paar brieven in het Hebreeuws zijn geadresseerd 'Aan mijn overleden moeder' en 'Aan mijn overleden vader'. Een postkaart uit de Verenigde Staten is gericht tot 'Beste Jezus' en draagt de eenvoudige boodschap: 'Ik hou van u. Ik denk aan u. Ik dank u.' Onder zijn handtekening heeft de schrijver met kleefband drie centen aan de kaart gekleefd.

Sommige geschriften lijken geïnspireerd door bezoeken aan of pelgrimstochten naar Jeruzalem, andere door tv-predikanten.

Een brief in het Engels is geadresseerd aan 'Dhr. Christus (God), Jeruzalem, Israël' en begint met: 'Ik wil u heel erg bedanken voor de kans om deel te nemen aan uw televisieaanbod over het christelijke geloof en voor uw advies en beloningen.' Hij bevat een cheque voor één Amerikaanse cent.

Andere lijken gedreven door een fervent religieus geloof, zoals een twee pagina's lange, in het Engels opgestelde, handgeschreven brief uit Israël. Hij is geadresseerd aan 'Zoon van Nun, Jozua Cultus, Israël' en begint met: 'Is het een misdaad om de laatste God te dienen?'

De voorbije twaalf jaar was Avi Yaniv, 66 jaar, verantwoordelijk voor het departement 'Brieven aan God' en heeft hij getracht om inzicht te krijgen in de post die elke dag toekomt.

'Ze komen van mensen die lijden aan depressies, stress of onder een bepaald verlies', zegt hij. 'Ze vragen om de genezing van een familielid of om de verzoening tussen een man en zijn vrouw, of tussen Israël en de Arabische landen. Sommigen willen materiële zaken. Wij noemen het de checklist: ze vragen een goede baan, een goede vrouw, een mooie auto en veel geld.'

Er zijn twee regelmatige schrijvers, een uit Mexico en een andere uit België, die om de paar weken een brief sturen. Maar volgens de regels van de postdiensten mag Yaniv hen niet terugschrijven.

Ongeacht het geloof van de schrijver, wordt elke brief uiteindelijk bezorgd aan de Klaagmuur. Na een tijdje worden de barsten in de muur leeggemaakt om plaats te maken voor nieuwe boodschappen en worden de oude boodschappen begraven in gewijde grond. 'Wij geloven dat de Klaagmuur de plek het dichtst bij God is in Jeruzalem', zegt Yaniv.

Hoewel het schrijven van brieven minder populair wordt, zeker in het westen, is er geen terugval in het aantal brieven aan God. Yaniv merkte een duidelijke stijging van het aantal brieven uit Rusland en ex-Sovjetstaten de laatste jaren. Een teken, zo gelooft hij, van de nieuwe openheid in deze maatschappijen.

Af en toe arriveert er een brief uit Jordanië of Egypte, en ooit kwam er eentje uit Marokko, maar brieven uit andere Arabische staten worden niet ontvangen. De meeste brieven zijn heel persoonlijk. 'Ik kreeg ooit een brief van iemand die niets vroeg van God. Hij wilde God gewoon bedanken voor wat hij al had', zegt hij.

'Een andere kwam uit Rusland, van een vrouw die schreef aan haar overleden vader. Ze had ruzie met hem gemaakt en schreef in heel moeilijke bewoordingen over hoe hij haar had behandeld. Ooit ontvingen we een brief van een man die schreef aan God nadat zijn vrouw was gestorven. Hij vroeg God om zijn vrouw terug te sturen naar hem in zijn dromen, zodat hij haar nog één keer kon zien. Hij miste haar heel erg.

15:16 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-12-09

ook dit is de vrije postmarkt...

vrije marktPloeteren in de sneeuw

Vanmorgen heb ik zo'n 2,5 uur geploeterd in de sneeuw om de post te bezorgen. Het meeste van de afstand heb ik lopend moeten doen.
In deze barre weersomstandigheden krijgen de postbezorgers geen extra toeslag of zo. Dus ontvang ik ook deze keer slechts 6 euro en 9 cent voor 2,5 uur werken. Toen ik weer thuis was, heb ik even het depot gebeld. Ik wilde weten of mijn brief ontvangen was. Daarin heb ik gemeld, dat ik gemiddeld 1,5 uur over deze wijk doe. En dan is 6 euro en 9 cent bar weinig. Mocht dit bedrag niet met terugwerkende kracht verhoogd worden, dan stopt deze postbode ermee. Ik ben, ondanks de gladheid, nog steeds niet op mijn achterhoofd gevallen.

Willem en Sonja

14:48 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-12-09

het begon allemaal bij de postbode...

klaraDe postbode loopt het tuinpad op, ondertussen mijn post doornemend. Ik kijk op de klok. Hij is laat, nog een paar uren en dan is het kerstavond. Ik schuif de quiche in de oven. Veertig minuten. Net op tijd klaar voordat de jongens komen. Met moeite heb ik ze ertoe kunnen bewegen om vanavond met me te eten. Het liefst had ik ze beide kerstdagen bij me, maar dat zit er niet in. Luuk is bij zijn nieuwe vriendin en Edvard gaat skiën met een groep vrienden. Ik denk aan de voorliggende jaren, toen hun vader er nog was.
Ik veeg de post die verspreid op de deurmat ligt bij elkaar. De gebruikelijke verzameling kerstkaarten. Opvallend veel teksten met ‘sterkte dit jaar’. Dan zie ik een brief die niet voor mij bestemd is. S.W. Broekhoven. Voorzichtig peuter ik de envelop los. Meneer Broekhoven wordt door familie uitgenodigd om tweede kerstdag met hen door te brengen. Ik wil de uitnodiging weggooien, maar bedenk me. Er is geen reden waarom hij deze kerst alleen moet zijn, net als ik. Ik pak het telefoonboek. S.W. Broekhoven woont een paar straten verderop. De oven geeft aan dat de quiche binnen 35 minuten klaar is. Dat moet net lukken.
Ik haal mijn fiets uit het schuurtje. De plastic tas met daarin de brief bungelt aan het stuur. Er ligt een dun laagje ijs in de gracht. Een stel jongens fietst me lachend voorbij en zien een vrouw met haar zoon achterop over het hoofd. De vrouw verliest haar evenwicht. De jongens aarzelen geen moment en gaan er vandoor.
De fiets drukt de vrouw neer op het asfalt. Het jongetje krijst oorverdovend. Ik maak het tuigje los en til hem uit het zitje. Ik wil hem op de grond zetten om zijn moeder te helpen, maar hij klemt zijn armpjes rond mijn nek. De vrouw probeert overeind te komen, maar zakt door haar benen. Een man komt aansnellen en belt 112. Al snel verschijnt een politieauto en twee mannen stappen uit. Opgelucht overhandig ik een van hen het kind.
‘Wacht even, mevrouw,’ vraagt zijn collega. ‘Hebt u het ongeluk zien gebeuren?’
Ik heb hier geen tijd voor. Mijn quiche. Nog twintig minuten.
‘Ik moet weg,’ zeg ik.
‘Hebt u haar aangereden?’
‘Wat? Nee! Het waren twee jongens van een jaar of dertien. Ze keken niet uit en sneden haar. Toen ze viel, fietsten ze snel weg.’
Ik wil weglopen, maar de man legt zijn hand op mijn arm. Kwaad schud ik die van me af.
‘Doet u eens rustig, mevrouw.’
‘Doe zelf rustig. Blij van me af.’
‘Vanwaar die haast? We hebben een verklaring nodig.’
‘Die heb ik u net gegeven.’
‘Hoe zagen de jongens eruit?’
De plastic tas hangt niet langer aan het stuur. Ik kijk om me heen. De tas rolt over de weg.
‘Mevrouw, blijft u staan.’
‘Ik moet…’
‘U moet naar mij luisteren.’
Ik ren. Achter mij klinkt geschreeuw. Snelle voetstappen vermengen zich met die van mij. Als een evenwichtskunstenaar die plots het koord onder zich voelt verdwijnen, wankel ik. Mijn hoofd klapt op het asfalt. Een knie drukt in mijn rug. Ruw worden mijn handen op mijn rug getrokken.
Een windvlaag pakt de tas op en verdwijnt met brief en al in de gracht.

Anita Terpstra

20:58 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hij zal wel geen echt 'facteur' zijn...

15:04 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-12-09

schoon hé...

terwijl wij lekker warm

binnen bij de kachel blijven

gaat de postbode

door weer en wind

en elke dag staat hij paraat

met een glimlach

op zijn gelaat

nu de winter en kerstperiode nadert

heeft hij zijn handen vol

om al die kaartjes

op hun bestemming

te laten toekomen

ik heb er een grote bewondering voor

regent het

is het koud of ligt er sneeuw

altijd is de postbode er weer

pakjes, kaartjes

brieven...

noem maar op

de postbode heeft nooit rust

en met een glimlach op zijn gezicht

zie je hem dag na dag

door de straten gaan



 _Lieverdje_

16:46 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-09

vriesweer... zwerm vliegen... postbode doet vreemde ontdekking...

marko
Postbode slaat alarm wegens zwerm vliegen aan voordeur

Gedurende ruim vier maanden heeft een 80-jarige vrouw in Messancy, een gemeente bij de grens met het Groothertogdom Luxemburg, naast het lichaam geleefd van haar overleden levensgezel. Een postbode sloeg alarm toen ze bij dit vriesweer een zwerm vliegen ontdekte in de inkomhal van de woning. Yves Barbieux

Mevrouw Cornil leefde al vele jaren samen met Roland Huau (83) in hun huisje in Messancy, een gemeente met 7.000 inwoners. Ze leden er een zodanig rustig leven, dat niemand in hun buurt in de gaten had dat Roland Huau al een hele tijd niet meer op straat verschenen was. Niemand vroeg mevrouw Cornil waar Roland bleef, hoe het met hem gesteld was.

Pas enkele dagen geleden kwam aan het licht dat Roland Huau al vier maanden geleden overleden was. Postbode Marjolaine Lejeune ontdekte dat per toeval. 'Ik ging bij mevrouw Cornil aanbellen om haar pensioentje uit te betalen', vertelt de postbode. 'Ik vond het vreemd dat de vrouw des huizes niet meteen kwam opendoen omdat zij toch goed wist dat ik haar die dag geld zou brengen. Ik ging kijken of hun auto op de oprit stond. Dat was het geval en dat maakte mij net ongerust. Ik begon te vrezen dat hen iets was overkomen.'

Uiteindelijk kwam mevrouw Cornil te voorschijn. 'Ik schrok meteen omdat ik een zwerm vliegen bij de voordeur in de gaten kreeg. Bij -8 graden Celsius vond ik dat hoogst ongewoon. Ik zag mevrouw door het glas van de deur in de inkomhal dichterbij komen, maar nog voor ze de deur kon openen, greep ze naar een gordijn en zakte ze in mekaar.'

Lijk al gemummificeerd

De postbode verwittigde de politie die de bejaarde vrouw meteen ter hulp snelde. Maar binnen roken de agenten meteen een verdachte geur. Ze gingen het huis verder binnen en ontdekten er het lichaam van Roland Huau. De man was duidelijk een hele tijd geleden overleden, zijn lichaam was al gedeeltelijk gemummificeerd. Volgens de wetsgeneesheer is de man wellicht in september een natuurlijke dood gestorven.

Gedurende vier maanden heeft mevrouw Cornil dus naast het lichaam van haar dode levensgezel geleefd alsof er niks aan de hand was. Ze vertelde de politie zelfs dat ze verwonderd was te horen dat Roland overleden was, 'want ze sprak nog altijd met hem'.

Het gerecht heeft de vrouw, die duidelijk in de war was, aan een instelling toevertrouwd

12:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |