16-03-09

Ik krijg een postbezorger naast mij...

chantal
Na de staking: 'Ik krijg een postbezorger naast mij'

Chantal De Loor (43) is al twintig jaar postbode. Ze is een van de meer dan zestig postbodes die Ukkel rijk is. Ooit begon ze als boekhouder, maar de hele dag binnen zitten was niets voor haar. In een zotte bui ging ze dan maar examen afleggen voor postbode. Ze was met vlag en wimpel geslaagd.

De Loor staat elke ochtend om halfvijf op om alle brieven en pakjes op tijd in elk van ‘haar' achthonderd brievenbussen te krijgen. Sommige postbodes hebben zestien straten, De Loor heeft er drie. Daar staat wel tegenover dat zij bij verschillende appartementsblokken de post bezorgt.

Officieel begint haar dienst om halfzeven, "maar de meesten zijn er al om zes uur, zodat we niet te veel hoeven te stressen en alles grondig kunnen voorbereiden," vertelt De Loor. In het sorteercentrum leggen de postbodes alle brieven per straat en per nummer. Zodra alles gesorteerd is, is het wachten op het signaal van de postmeester. Rond kwart over negen mogen de bodes dan aan hun dienst beginnen.

"Hier rijden we niet met de fiets rond zoals op den buiten. Ik doe mijn ronde deels met de auto en deels te voet. Velen komen naar Brussel omdat ze dan niet met de fiets hoeven. Velen vragen mij waarom ik geen overplaatsing vraag dichter bij huis, maar ik woon tegen Geraardsbergen, daar zijn wel bergen, hé! (lacht) Een ander voordeel hier in Brussel is dat als je tweetalig bent, je een vaste dienst hebt. Op het platteland kun je twintig jaar lang vervanger zijn en elke dag een andere route hebben."

Vorige week kwam er verandering in de dagelijkse route van Chantal De Loor. Naar aanleiding van de nakende herstructureringen binnen De Post voerden de vakbonden drie dagen actie. Het personeel van De Post is gekant tegen de ontmanteling van het kantorennetwerk en tegen de uitholling van het beroep van postbode: er wordt een nieuw statuut van postbezorger in het leven geroepen.

Volgens Fred Lens, woordvoerder van De Post, is die nieuwe functie geen bedreiging. De postbezorger heeft als opdracht de gewone post bij de klant in de bus te stoppen; de postbode zal
het contact met de inwoners blijven behouden en de aangetekende zendingen en pakjes bij de klant leveren.

De Loor heeft niet meegestaakt, de meeste van haar collega's wel. "Het leek me zinloos om te staken nog voordat de vakbonden en de directie samen hebben gezeten." Hoe denken zij en haar collega's dan over het nieuwe beroep van postbezorger? "Niemand is daar tevreden over. Ik mag mijn dienst waarschijnlijk behouden, maar ik krijg wel een postbezorger naast me. De grote bazen beweren dat er met de postbezorgers nieuwe banen worden gecreëerd en dat onze baan wordt opgewaardeerd, omdat we minder op straat zullen moeten rondlopen. Maar dat is net waarom de meesten van ons voor dit beroep hebben gekozen. We zijn onafhankelijk, we komen buiten en we zijn onder de mensen. En nu willen ze ons binnenhouden. In Nederland bestaat het systeem al en daar is iedereen tevreden, zeggen ze. Ik weet het niet, het wordt afwachten."

Behalve met de komst van de postbezorgers en de sluiting van de postkantoren wil De Post met het Georoute-project de verwerking en de bedeling van de post gevoelig verbeteren. Het project zit nu op het einde van zijn derde fase. Hoe ervaart De Loor de veranderingen? "Over een bepaalde periode tellen ze het aantal brieven per ronde. Op basis van die cijfers kunnen ze berekenen hoeveel tijd je nodig hebt om dat bepaalde aantal brieven te verwerken. Ze houden dan ook nog rekening met het aantal kilometers en de hoeveelheid aangetekende zendingen. Maar sommige routes zijn niet logisch berekend. In sommige straten doe ik de linkerkant en een van mijn collega's de rechterkant; vroeger deed ik gewoon de hele straat. Er gebeuren soms zotte dingen, hé. Zoals in de Elzeboomlaan. Daar waren de bewoners in het begin kwaad op mij. Ze vertelden me niet dat ze boos waren, maar ik merkte het. Toen viel mijn frank. De postbode vóór mij ‘deed' al meer dan 25 jaar hun straat; door Georoute moest ik ineens in hun straat de post bezorgen. Voor die mensen was het alsof ik die straat had afgenomen van hun vroegere postbode. Het wou natuurlijk ook lukken dat die straat op mijn route als laatste ligt, terwijl dat bij hun vroegere postbode de eerste straat was. Dus ik was in hun ogen dan ook nog eens elke dag twee uur te laat met hun post!"

Factrice
Is het soms niet wat eenzaam, zo alleen op pad? "We lopen zo'n uur of twee, drie buiten om onze ronde te doen. Ik kom veel in contact met mensen. Met Nieuwjaar steken we altijd een kaartje met de beste wensen in de bus. Daardoor kennen ze mijn naam. Ik vind dat wel fijn en ik hoor het veel liever dan facteur of, erger nog, factrice; ik denk dat dat woord zelfs niet bestaat! De bewoners kennen niet alleen mijn naam, ze weten ondertussen ook met welke auto ik rij. Een paar jaar geleden stond ik in panne met mijn wagen, dus ik had mijn man gebeld om eens te komen kijken. Terwijl ik dan aan het werk was, was hij bezig met die auto. De mensen kwamen me toen waarschuwen: ‘Chantal, er zit iemand aan je wagen te prutsen.' Ja, ze houden een oogje in het zeil."

"Ik ben nog nooit aangevallen door een hond, wel door een kat. En zo'n beest, dat bijt en dat lost niet. Het baasje van die kat was stokoud en slecht ter been. Sindsdien blijf ik daar uit de buurt (lacht). Ik heb thuis zelf een hond en die blaft ook naar de postbode. Ik denk dat hij zelfs zou durven te bijten."

17:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gele briefkaart... slechts 12 jaar onderweg...

geleGele briefkaart komt na 12 jaar aan op VRT

Patrick Lefevre (19) uit Oostende krijgt van de VRT een pakket met boeken en dvd's van VRT-producties. De reden? Vorige week kwam bij de openbare omroep een gele briefkaart aan die hij twaalf jaar geleden op de post had gedaan.

De kaart was zo lang onderweg dat de precieze afzenddatum niet meer leesbaar was. Maar aan de hand van de programmatitel Van a 1 van a 2 wisten ze dat het om een klein omroepprogrammaatje voor kinderen ging, gepresenteerd door Johan Verstreken. En dat moet 1996, 1997 geweest zijn, vertelt Hans Roggen van de VRT. 'We hebben de afzender opgezocht en hij bleek nog op hetzelfde adres te wonen als toen hij het antwoord TAART instuurde naar Johan Verstreken.'

Bij de VRT vonden ze dat merkwaardige feit de moeite om iets mee te doen, dus toonde Saartje Vandendriessche de briefkaart terwijl ze aan het omroepen was. En krijgt de jongeman straks een pakket.

16:43 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

postkaart... 47 jaar onderweg...

slak
Postkaartje na 47 jaar besteld

Een verzekeringsmakelaar heeft een postkaartje in de bus gekregen dat in 1962 verstuurd werd. De Amerikaan kent de afzender niet.

Geen reden voor vertraging
Dave Conn uit Hudson, Ohio keek vreemd op toen hij zijn brievenbus lichtte en het kaartje zag van Fran, een dame die hij niet kent, schrijft Akron Beacon Journal. De man ging op zoek naar het verhaal achter het postkaartje. Het kwam van de journalist Fances B. Murphey, die vaak reisde en kaartjes stuurde naar vrienden. Hij stuurde het naar Marion White, die in 1988 stierf. De reden voor de vertraging van de bestelling is onduidelijk. "Ik weet ook niet waarom het kaartje zo lang achtergebleven is. Het belangrijkste is dat het alsnog opgemerkt werd en besteld werd", zegt Victor Dubina van US Postal Service. Conn zelf weet nog niet wat hij met het kaartje gaat aanvangen.

14:54 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Boze postbodes... trekken aan de bel

boosBoze postbodes trekken aan de bel

Postwerkers in Groot-Brittannië en Nederland roeren zich. De Engelsen zijn faliekant tegen het opsplitsen van hun postbedrijf Royal Mail.

In Nederland willen opstandige TNT- ers het postdebat dinsdag in de Eerste Kamer aangrijpen om de gevolgen van de liberalisering van de postmarkt, die op 1 april moet ingaan, nogmaals aan de kaak te stellen.

Zaterdag gingen in het Engelse plaatsje Bilston honderden postbodes en vakbondsleden de straat op om hun woede te uiten over de gedeeltelijke privatisering van de Royal Mail en plannen van TNT om een deel van het Britse staatsbedrijf over te nemen. Bilston is het kiesdistrict van Pat McFadden, Labour- staatssecretaris van de posterijen.

Een aantal Labour-politici liep mee in de demonstratie. Europarlementariër Brian Simpson denkt dat een gedeeltelijke overname door TNT Royal Mail alleen maar verder zal ondermijnen. Het Nederlandse postbedrijf wil een belang van 30 procent. Simpson: ,,TNT zal alleen de beste onderdelen eruit halen en wil niet de minder winstgevende onderdelen overnemen of de briefbezorging op het platteland verzorgen.’’

Het politieke verzet tegen de gedeeltelijke privatisering groeit. Een groep van ruim honderd Labour- parlementariërs heeft zich tegen de eigen regering gekeerd en eist dat Royal Mail in handen van de staat blijft.

In Rotterdam kwamen gisteren meer dan tachtig TNT-ers samen. De postbodes en -sorteerders uit heel Nederland zijn woedend. ,,Door de liberalisering worden wij nu afgescheept met een salaris dat 5 tot 15 procent minder is. We hebben ook gezinnen met kinderen. Moet ik tegen mijn dochter zeggen dat ze een opleiding niet mag volgen?’’

Vorige week maandag kwamen TNT en de vakbonden in een principeovereenkomst overeen dat de postwerkers na 1 april, als de nieuwe cao moet ingaan, 5 tot 15 procent salaris inleveren. Minister Donner van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vindt dat deze salarisverlaging ook bij andere bedrijven en sectoren moet worden toegepast om de recessie het hoofd te bieden.

,,We weten ook wel dat de liberalisering van de post niet meer valt tegen te houden, maar dit is onze laatste strohalm,’’ zegt een postwerker, die niet met zijn naam in de krant wil. ,,Onze bazen intimideren mensen die zich kritisch gedragen. Daarom zal deze organisatie zich anoniem als een olievlek over het land verspreiden. Wij willen niet dat dergelijke slechte cao’s worden overgenomen. We waarschuwen werkend Nederland.’’

14:18 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-03-09

structurele problemen...

fact"Structurele problemen Georoute zullen aangepast worden"

De directie van De Post belooft om de werking van Georoute in de 80 kantoren waar de nieuwe versie van het softwareprogramma wordt toegepast, te evalueren en structurele problemen te corrigeren. Dat zegt vakbondsman André Blaise (ACV).

Gisteren was er een ontmoeting tussen bonden en directie van het postbedrijf over onder meer de werklast bij de postbodes.
Binnen twee weken wordt een balans opgemaakt, aldus de vakbondsman. In afwachting is de invoering van Georoute opgeschort, zegt hij nog.

Maandag is een nieuwe ontmoeting gepland, onder meer over de werklast in de postkantoren.

17:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PostPunt... in Oudegem...

postpuntPostPunt vervangt postkantoor Oudegem

De Post mag dan al haar kantoor in Oudegem sluiten, zopas werd er een PostPunt geopend. Dit in het agentschap Fortis, aan de Hofstraat. ,,Negentig procent van de meest courante postale producten en diensten van De Post worden door directeur Christian Van Buyten en zijn team aangeboden’’, zegt Fred Lens, woordvoerder van De Post.

Concreet kan de klant in het Oudegemse Postpunt terecht om postzegels te kopen en raad te vragen over frankering, aangetekende zendingen en pakjes te versturen of te ontvangenin ontvangst nemen en om facturen met gestructureerde mededeling tot 300 euro te betalen.

,,PostPunt Fortis Oudegem is na een doorgedreven selectie uitgekozen’’, legt Fred Lens uit. ,,Christian Van Buyten en zijn personeel werden grondig opgeleid door het opleidingscentrum van De Post. PostPunt Fortis Oudegem maakt gebruik van de infrastructuur en de kennis van De Post. Het PostPunt werkt hand in hand met de lokale postkantoren. Ze werken met dezelfde informaticasystemen en hun post wordt elke dag door De Post gebracht en gehaald. Poststukken worden via PostPunt Fortis Oudegem met dezelfde snelheid, zorg en discretie behandeld als in een postkantoor. Ook worden het vertrouwelijke karakter van de post en de privacy van de klanten gerespecteerd.’’

Het Oudegemse PostPunt is open op maandag en donderdag van 8.45 tot 12.30 uur en van 14 tot 16.15 uur en op dinsdag en vrijdag zelfs tot 18 uur, op woensdag van 8.45 tot 12.30 uur en op zaterdag van 9 tot 12 uur.

12:52 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

afschied van een echte... postbode...

arieAfscheid van een echte postbode

Postbode Arie Castelijn liep gistermiddag zijn laatste ronde. Na veertig jaar trouwe dienst gaat hij met de vut. Met Castelijn verdwijnt ook de echte postbode uit het straatbeeld.

''Arie is een postbode van de oude stempel. We zullen hem missen,'' zegt Miriam Souverein van Dierenkliniek Hoofdweg als Arie bij haar binnenloopt. ''Altijd vrolijk, altijd praatjes. Hij bracht de post keurig binnen. De nieuwe bezorger pleurt alles op de mat. Dat is toch geen stijl?''

Souverein is één van de vele bewoners van de Hoofdweg die in stijl afscheid nemen van hún postbode. Aan tientallen deuren hangen briefjes, ballonnen en tasjes met presentjes. Terwijl Castelijn over straat loopt, wordt hij voortdurend aangesproken door buurtbewoners.

''Arie! Het gaat je goed vriend!'' roept een fietser die aan de andere kant van de weg rijdt. Castelijn steekt zijn hand op en grijnst. Op tweehoog hangen twee Chinese dames uit het raam. ''We zullen je missen Arie!'' roepen ze.

Hij glimlacht. Post bezorgen vindt hij nog steeds fantastisch, maar hij is blij dat hij met de vut mag. ''De dagen van de postbode zijn geteld. Er is minder post, meer concurrentie en het moet steeds goedkoper. Straks wordt alle post bezorgd door huisvrouwen.''

Deze week werd bekend dat postbodes vijftien procent van hun salaris moeten inleveren. In ruil daarvoor zullen er de komende drie jaar geen ontslagen vallen. ''Maar dit is nog maar het begin,'' moppert Castelijn. ''Ik ben blij dat ik de dans ontspring.''

Het werk is toch al niet meer wat het geweest is. Drie jaar geleden werd hij grotendeels van straat gehaald omdat hij te duur werd. Hij moest op kantoor zitten, terwijl goedkope krachten de brieven rondbrachten in zijn wijk.

''Vreselijk,'' zegt Castelijn. ''Daardoor ben ik mijn motivatie kwijtgeraakt. Ik wil buitenlopen, niet opgesloten worden in een hokje.''

Zijn baas zal hij niet missen, maar de mensen in de straat wel. Hij kent dan ook iedereen bij naam. ''Dat was Nel Brown,'' zegt hij nadat hij even met een dame heeft staan praten. ''Ze woont op 67 tweehoog. En ze is 25 maart jarig. Dat weet ik omdat ze dan altijd verjaardagskaarten krijgt. Als ik eraan dacht, krabbelde ik Ook gefeliciteerd van de postbode op één van de enveloppen.''

Zestien jaar deelde Castelijn lief en leed met de buurt. Hij ging op kraamvisite, maar was er ook bij toen dokter Leopold dood werd gevonden in zijn stoel. ''Arie kent iedereen, en iedereen kent Arie,'' zegt zijn collega Lau Stratman, die voor de gelegenheid even langskomt. ''Met kerst bracht hij altijd verkleed als kerstman de post rond. Iedereen vond het geweldig en hij heeft het jaren gedaan. Totdat hij een keer werd belaagd door een stel rotjochies.''

Castelijn glimlacht. ''Maar vorig jaar heb ik dat pak gewoon weer aangetrokken. Ik laat die ventjes toch niet mijn feest verzieken.''

'Laatste rondje Arie,' staat op een A4'tje op de deur van nummer 56. De twee meiden die de deur opendoen, drukken hem een envelopje in zijn handen. ''Voor jou, overwerkte postbode,'' zeggen ze lachend, terwijl ze naar een uitgeknipt stripverhaaltje wijzen dat op de deur is geplakt.

Op het plaatje ligt een vermoeide postbode in bed naast zijn hoopvol kijkende vrouw. ''Hoezo vanavond niet?'' vraagt ze. ''Omdat ik geen gleuven meer kan zien,'' antwoordt de postbode. Castelijn kan er wel om lachen.

10:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |