05-03-09

Boek over... de gepeste postbode...

David Van GyselBoek beschrijft verhaal van gepeste postbode David Van Gysel

Van Gysel pleegde in het jaar 2000 zelfmoord, nadat pesterijen van zijn collega's bij De Post hem te veel zouden zijn geworden. Het proces dat daarop volgde kreeg heel wat media-aandacht, als de zaak van de 'pestbodes'. In het boek 'Het verhaal van David' vertellen de ouders van David Van Gysel nu op welke manier zij en hun zoon de hele historie beleefden.

David Van Gysel was 21 jaar oud toen hij zich op 17 oktober 2000 voor een trein wierp in Oud-Heverlee. Hij was tot die wanhoopsdaad overgegaan omdat hij op het postkantoor van Wezembeek-Oppem, waar hij werkte, het slachtoffer zou geweest zijn van zware pesterijen. Van Gysel liet bij zijn zelfdoding een afscheidsbrief na: 'Heb er genoeg van. Waarom nog doorgaan?'

Zijn ouders dienden na zijn dood een klacht met burgerlijke partijstelling in voor onopzettelijke doding. De ouders beweerden dat hun zoon in het kantoor van Wezembeek-Oppem het slachtoffer was geworden van zware pesterijen.

De correctionele rechtbank veroordeelde op 20 januari 2004 vier 'pestbodes' tot 22 maanden met uitstel en een vijfde tot 18 maanden met uitstel. Volgens de rechter was hun pestgedrag de rechtstreekse aanleiding voor zijn zelfmoord. De Post werd veroordeeld tot een boete van 238.000 euro wegens 'onachtzaamheid'.

Depressie

Op 21 november 2007 werden die veroordeling in beroep tenietgedaan, omdat er volgens de raadsheren geen bewezen rechtstreeks verband was tussen de eventuele pesterijen en de zelfmoord. Die zou het gevolg zijn geweest van de depressie waaraan Van Gysel leed.

Daarop trokken de ouders naar het Hof van Cassatie, maar hun verzoek werd op 23 september 2008 verworpen.

'Het verhaal van David. De postbode die gepest werd op het werk. Hij pleegde zelfmoord' werd geschreven door ghostwriter Erna Droesbeke. Het boek, dat op 19 maart verschijnt, is uitgegeven bij The House of Books en kost 14,90 euro.

15:41 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Post uit... DE Hemel... voor nabestaanden...

hemel
Post uit 'de hemel' voor nabestaanden

Bredanaar krijgt na 65 jaar spullen van zijn vader uit Duitsland.

Een paar weken geleden viel er een envelop in de bus bij Onno Luske.

De Bredanaar wist dat die zou komen. Hij verwachtte documenten over zijn vader, die in de Tweede Wereldoorlog in concentratiekamp Neuengamme om het leven kwam.

Maar toen Luske de envelop openmaakte, kwamen er niet alleen papieren uit, er zaten ook een horloge, wat ringen en een pen in. Op dat moment werd de nagedachtenis aan zijn 65 jaar geleden overleden vader in een klap tastbaar. Het was, zegt Luske, 'best een heel emotioneel moment'.

Onno Luske (70 jaar) heeft zijn vader Jacques nauwelijks gekend. Hij was vijf toen zijn vader door de Duitsers werd gearresteerd. Jacques, die burgemeester was van de Gelderse gemeente Bergharen, werd opgepakt omdat hij weigerde de adressen van de joodse inwoners van de gemeente aan de nazi's te geven. Via de gevangenis in Arnhem en doorvoerkamp Vught belandde hij in Neuengamme, vlakbij Hamburg. Daar is hij, volgens Duitse documenten, in december 1944 aan een longontsteking overleden.

Die informatie hadden zijn kinderen al. "Maar een schoonzoon van me wilde verder speuren, kijken wat hij nog meer te weten kon komen over de reis en het lot van mijn vader."

Het werd een speurtocht met onverwacht gevolg.

De schoonzoon nam contact op met de International Tracing Service (ITS) in de Duitse plaats Bad Arolsen, een instituut dat na de oorlog is opgezet om zo veel mogelijk documentatie te verzamelen over de slachtoffers van nazi-vervolging.

Het pakketje dat de medewerkers van de ITS naar Breda stuurden, bleek 'een geschenk uit de hemel'. Er lagen dus niet alleen maar documenten in Bad Arolsen. "Ik kende mijn vader vrijwel alleen uit verhalen. Maar nu, met deze spullen, komt het opeens heel dichtbij. De trouwring die erbij zat, paste me precies. Toen ik het horloge opwond, bleek het nog te werken."

Wel bekroop de familie even de vraag: is dit echt van papa geweest? "Van de trouwring weten we het vrijwel zeker: daar staat de trouwdatum van mijn ouders in. Op een zegelring staan zijn initialen."

Het horloge dat in de envelop zat, kon geen van de kinderen zich herinneren.

"We konden het ook niet vinden op oude foto's, daarvan is de kwaliteit niet goed genoeg." Onno Luske kon het zijn moeder niet meer vragen, die is enige tijd geleden overleden.

Twee vragen houden de Bredanaar nu nog bezig. De eerste: hoe is het mogelijk dat de spullen van zijn vader, voor wie in de gemeente Bergharen een monument is opgericht, bij het ITS in Bad Arolsen zijn beland? "Want we nemen aan dat ze al van hem zijn ingenomen toen hij in Arnhem zat. Mogelijk is alles met hem meegereisd."

De tweede vraag waar Luske graag antwoord op zou hebben: waarom kreeg de familie de spullen pas na 65 jaar terug? "Waarom hebben ze bij dat archief nooit actie ondernomen? Ik had het graag allemaal eerder gehad. Maar ik ben dankbaar dát we het hebben."

08:00 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-09

Het allereerste PostPunt... verhuist...

postpunt
Het eerste PostPunt verhuist

Het allereerste PostPunt van Vlaanderen in buurtwinkel Bernaerts aan de Dr. Jacobsstraat in Duffel verhuist. De dienstverlening wordt moeilijk combineerbaar met de superette. Het PostPunt kwam er in 2004 na de sluiting van het postkantoor in de Kapelstraat.
De postzegels, pakjes en brieven verhuizen zaterdag naar dagbladhandel Verdijck, het vroegere boekhandel Nelly in de Provinciestraat.

21:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sterk CAO... kan sociaal bloedbad voorkomen...

slp_logoSterk CAO kan sociaal bloedbad bij De Post voorkomen.

Niemand juicht de stakingsacties bij De Post toe. De mensen zijn niet zeker dat ze hun brieven in de bus krijgen en de vakbonden zien het als een laatste protestmiddel tegen de zogenaamde ‘wegwerpjobs’. Voor SLP is het duidelijk dat deze acties zich niet te vaak meer moeten herhalen en dat de toekomst van De Post vandaag al moet worden voorbereid. Met duidelijke afspraken en een stevige sectoriële CAO.

SLP-voorzitter Geert Lambert stelt duidelijk dat een efficiënte postbedeling de kerntaak van De Post is en blijft. Maar hij is er zich zeer sterk van bewust dat de postbeambte van vandaag niet meer de ‘facteur’ is van 3O jaar geleden: "Belangrijke vraag is hoe De Post zich in 2011 gaat handhaven als ook de brievenmarkt door Europa volledig geliberaliseerd wordt. SLP pleiten daarom ook voor duidelijke afspraken die zowel voor De Post als voor privébedrijven gelden. Zo wil SLP dat daarin bepaald wordt wat de minimale service is die zo’n bedrijf: ook postbedeling in niet-stedelijke gebieden en brieven moeten minstens vijf dagen per week besteld worden."

Nog belangrijker is dat we nu werk moeten maken van een sterke CAO waarin staat wat de minimum eisen zijn voor alle werknemers in de postbedrijven die vanaf 2011 in ons land brieven wensen te verdelen. Duidelijke afspraken zorgen voor sociale rust en vermijden stakingen. SLP-voorzitter Geert Lambert: " Zo’n CAO moet sociale dumping onmogelijk maken. Postbode is voor ons echt geen wegwerjob.

19:30 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Pas op... de postbode staat voorde deur...

tnt_post_13Pas op, de postbode staat voor de deur!

Ding dong! Bij een 75-jarige Alphense staat een postbode voor de deur. Of de bejaarde man even 98 cent wil pinnen, voor de portokosten van een pakketje.

Deze vrouw haalt haar pas door het mobiele pinapparaat, maar er is een storing. De postbode zegt de volgende dag terug te zullen komen. Maar nog dezelfde dag wordt haar rekening geplunderd.

De Alphense is slachtoffer geworden van een crimineel, verkleed als postbode. Hij is niet de enige: in 2008 kreeg de politie regelmatig meldingen over oplichters die zich in het oranje-zwarte uniform van postbedrijf TNT hadden gehesen. Ze zijn actief in het gehele land, in de Randstad van Alphen tot Den Haag en van Voorburg tot Vlaardingen.

In Alphen werd begin januari nog een andere oudere vrouw van 80 jaar opgelicht. De werkwijze is bijna altijd dezelfde: de ontvanger kan de 98 cent niet contant betalen (dat mag volgens de oplichter niet van zijn werkgever), waarna de pinpas wordt getrokken.

Als de pas door de gleuf glijdt, worden alle gegevens die op de magneetstrip staan gekopieerd. De oplichter kan daarmee een blanco pas aanmaken en naar hartelust geld opnemen van de gedupeerde.

Soms wil de malafide postbode de pinpas van het slachtoffer in ontvangst nemen, omdat die vervangen zou moeten worden. Mensen, vooral ouderen, geloven de postbode omdat die er vertrouwenwekkend uitziet, een geloofwaardig verhaal houdt en bedrijfskleding draagt. Niet iedereen geloofde de malafide postbesteller.

De politie kreeg ook meldingen van ouderen die de deur in het slot gooiden toen ze onraad roken. Anderen pinden wel, maar lieten onmiddellijk daarna hun pas blokkeren.

TNT zit in zijn maag met de neppostbodes. ,,Deze vorm van oplichting is heel lastig te voorkomen. Het is heel vervelend voor ons, maar nog veel vervelender voor de mensen die worden opgelicht,'' zegt woordvoerster Hanne Kluck. ,,Onze postbodes lopen niet met mobiele pinautomaten over straat. Wij vragen al helemaal nooit naar pincodes.''

Volgens Kluck doet TNT zijn best om te voorkomen dat gebruikte bedrijfskleding in verkeerde handen valt. Zo moeten postbodes hun oude kleding inleveren. Het postbedrijf zorgt ervoor dat die broeken, truien en jassen niet opnieuw in omloop komen. Toch slagen de oplichters er kennelijk in TNT-outfits te bemachtigen.

Mogelijk zijn de spullen afkomstig van internet. Een snelle zoektocht op
www.marktplaats.nl levert een aardige vangst op. Een verkoper uit Dronten biedt per opbod een flinke stapel bedrijfskleding van TNT aan: achttien poloshirts, drie sweatshirts en een aantal petjes. Met geborduurde opdruk, nieuw in de verpakking.

Volgens de adverteerder is de kleding afkomstig uit een failliete boedel. Een oplichter die nog accessoires zoekt, kan terecht bij een verkoper uit Haarlem, die fonkelnieuwe TNT-postzakken aanbiedt voor een tientje per stuk.

,,Dat is absoluut niet de bedoeling,'' zegt Kluck. ,,We houden dit soort sites nauwlettend in de gaten, maar honderd procent zekerheid kunnen we niet bieden. We hebben 40.000 mensen op straat lopen, er kan wel eens wat verdwijnen. Ik heb wel eens gehoord dat er TNT-kleding van de waslijn is gestolen.''

De politie vermoedt dat de postbodes deel uitmaken van een landelijk opererende groep, die eerder zeer actief was in de regio Rotterdam-Rijnmond. Momenteel zouden de criminelen weer bijzondere belangstelling hebben voor de regio Haaglanden en ook voor Midden Holland. De geldopnamen worden altijd gedaan in de regio Amsterdam- Zaanstreek. De babbeltruc is denkbaar in allerlei varianten. Er zijn ook zaken bekend van criminelen die zich voordeden als controleurs van Eneco.

De nep-TNT'ers kunnen enorm bruut zijn. Recent belden er in Den Haag twee gehuld in de kenmerkende oranje jassen van het postbedrijf bij een woning van een 75-jarige aan. De vrouw werd in haar eigen huis bedreigd en vastgebonden. De politie wil uit tactische overwegingen niet zeggen wat de overvallers hebben weggenomen.

18:45 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

postmannen blijven protesteren... in Kortenberg...

POSTMANNEN BLIJVEN PROTESTEREN
Opnieuw acties op druk kruispunt Leuvensesteenweg-Stationsstraat

Al voor de derde keer in enkele weken tijd hebben de Kortenbergse postmannen het drukke kruispunt Leuvensesteenweg-Stationsstraat bezet. Gisterenochtend kregen ze daarbij de steun van twintig collega's uit Zaventem. De directie deed beloftes, maar de postbodes werden al eerder met een kluitje in het riet gestuurd.

Postbode Rombout begon zes maanden geleden zijn carrière als brievenbesteller in Kortenberg. Hij werd niet afgeschrikt door de hoge werkdruk, maar voert nu wel mee actie. ,,Ik werk graag bij De Post'', vertelt hij. ,,De collega's en het werk vallen goed mee, maar toch weegt de werkdruk zwaar. De rondes worden zeer zwaar, en er valt steeds meer te sorteren. Dat maakt het werk niet aangenaam.''

De postbodes van Kortenberg kregen voor de actie gisterenochtend versterking van de collega's uit Zaventem. Een twintigtal brievenbestellers is er al drie dagen in staking, uit protest tegen het personeelsgebrek. In Kortenberg blijft het vooral bij protestacties. Al drie keer legden de postmannen enkele momenten het verkeer in ochtendfile helemaal stil.


Beloftes
De directie heeft eergisteren nochtans beloftes gedaan. Er zouden drie mensen bij komen. ,,De namen van deze drie mensen zijn zelfs al gekend'', vertelt François De Winter van de christelijke ACV-vakbond. ,,De postbodes zijn echter nog argwanend. Zolang de drie mensen niet aan de slag zijn, houden we de druk op de ketel.''

Er komen in juli en augustus telkens zes jobstudenten in het kantoor van Kortenberg. Na een weekje opleiding zullen deze jongeren ook rondes rijden. ,,Een goede maar tijdelijke oplossing'', vindt François De Winter. ,,Ook al is er weinig post, onze postmannen moeten steeds even ver fietsen. Als jobstudenten een deel overnemen, verlicht dat het werk.''

16:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Liberalisering ondermijnt... arbeid...

attak
Liberalisering Post ondermijnt arbeid, sociale samenhang en het algemeen belang

Attac Vlaanderen steunt volop de stakende postmannen en postvrouwen en hun vakbonden in hun strijd tegen de liberalisering van de Post. Laten we ons door de voorstanders van de liberalisering, vooral de liberalen, onder leiding van Vincent Van Quickenborne en geruggensteund door o.a. Europees parlementslid Dirk Sterckx geen oor aannaaien

De voorgestelde liberalisering heeft ingrijpende gevolgen voor de voorzieningen zeker op het platteland (in sommige landen zoals Frankrijk, Engeland of Griekenland is dat zeer belangrijk) maar ook in stedelijke volkswijken waar postkantoren worden gesloten, voor de werknemers van de postbedrijven en voor de huishoudelijke gebruikers van de post. Dat betekent uiteindelijk minder postkantoren, tragere bezorging en het wegvallen van sociale dienstverlenende functies. En niet te vergeten uiteindelijk hogere tarieven (wat de rattenvangers van Hameln ook mogen beweren) als gevolg van het bestaan van verschillende bezorgdiensten naast elkaar. Voor het personeel leidt dat tot harder werken , tot meer bestaansonzekerheid, verlies van jobs, verslechtering van de arbeidsomstandigheden, en ongelijke werking van de openbare postdiensten over het hele grondgebied. Enkele grote privé-concerns zullen de winstgevende postsectoren - die de Europese Unie nog steeds van plan is hen aan te bieden - onder elkaar verdelen.

Wat is de totale liberalisering van de postdiensten? Door de meest winstgevende activiteiten open te stellen voor concurrentie tussen de verschillende exploitanten zal dit leiden tot sluiting van een groot aantal postkantoren, tot vermindering van de werkgelegenheid en tot sociale dumping. De noodzaak van liberalisering wordt altijd opnieuw op twee manieren "gerechtvaardigd". Ten eerste zegt men dat de verwezenlijking van een grote geliberaliseerde Europese markt moet worden voortgezet. Daarbij benadrukt men dat deze liberalisering de werkgelegenheid bevordert. Voor niemand is het echter een geheim dat het uiteindelijke doel van de liberalisering de afschaffing van de universele dienstverlening is. Mensen zijn gehecht aan hun postkantoor en ook aan "hun" postbode. Het postkantoor en de postbode zijn wezenlijke bestanddelen van harmonieuze gebiedsplanning en sociale samenhang. Velen hebben altijd de mond vol over sociale samenhang, maar weigeren concrete inhoud aan dit woord te geven, wanneer de liberalisering wenkt.

De geleidelijke en gecontroleerde liberalisering die door de voorstanders wordt voorgesteld als het minste kwaad, is een hypocriete manier om een essentiële publieke dienst over te leveren aan een markt die niet controleerbaar is noch gecontroleerd wordt. Het neoliberale geloof in een ongebreideld vrije markt, die diensten goedkoper zou maken door efficiëntie en concurrentie, maakt de voorstanders blind voor de maatschappelijke prijs van de marktwerking. Het overheidsmonopolie op de postdiensten is in de negentiende eeuw niet zomaar ingevoerd. De regeringen die daarvoor zorgden, waren niet socialistisch maar conservatief of liberaal. Zij deden dat pas nadat was gebleken dat particuliere bedrijven geen snelle, regelmatige, continue, betaalbare en overal inzetbare bezorging konden waarborgen.

Onder de dekmantel van omzwachtelde termen als modernisering, liberalisering en toepassing van de technologische vooruitgang wordt de sociale kwaliteit van een land de grond ingeboord. Men vermoordt hier de geest zelf van openbare dienstverlening, van een dienstverlening die borg staat voor nabijheid en door iedereen gewaardeerd en gerespecteerd wordt.

Na liberalisering volgt uiteindelijk privatisering, vooral onder druk van de "aandeelhouders". Die willen zo vlug mogelijk naar de beurs om zaken te doen. Het gaat dus op de langere termijn helemaal niet meer om universele dienstverlening en de mensen, maar om de private winsten en de aandeelhouders. In het zo geroemde Zweden is de postdienst van een winst- in een verliessituatie terechtgekomen. Bij de Zweedse post is werkgelegenheid verloren gegaan. Bijkantoren zijn gesloten. De tarieven voor het posten van een brief liggen in Zweden minimum 30% hoger (en tegenover andere landen 70%) dan in sommige Europese lidstaten.

Concurrentie op de prijzen wordt in de "vermarkte" publieke sector altijd uitgevochten over de rug van het personeel. Ervaren postsorteerders worden ingeruild voor goedkopere krachten, of gedwongen loon in te leveren, postbodes die vroeger een gezin konden onderhouden moeten voor stukloon gaan werken, waardoor zij een pulpjob overhouden. Het beroep van postbode wordt gedegradeerd tot een "bijberoep". Met ‘financiële prikkels’ en marktdenken breng je een "vijand" in de publieke sector. Werknemers in deze sector hebben een sterk intrinsieke motivatie. Ze hebben gekozen om ook iets voor andere mensen te betekenen. Voor de arbeidsmotivatie van die werknemers is het funest, als je dan toch vooral financiële prikkels op hun loslaat. Het gaat hen niet om productie, maar om mensen. Door winstbejag en concurrentie op prijs als nieuw doel voor de publieke sector komen ook de langetermijnbelangen in gevaar. De publieke zaak moet het algemeen belang dienen en de samenhang der dingen zien. Het algemeen belang is niet gediend met drie postbodes bij dezelfde brievenbus. Natuurlijk is dit een belangrijke ideologische strijd, de voorstanders van liberalisering zijn van mening dat bedrijven niet langer in overheidshanden mogen zijn. In die opvatting werden niet alleen banken geprivatiseerd, maar ook openbare diensten zoals de energievoorziening, het openbaar vervoer en de post. En voor sommigen ook nog de watervoorziening, de gezondheidszorg en als het even kan het onderwijs. Cynisch dat intussen tijdens de financiële crisis de banken en de autobedrijven hun hand ophouden bij diezelfde overheid die ze zo verachten en misprijzen.

Economische liberalisering is absoluut geen vooruitgang als deze ook sociale ontmenselijking betekent. En dat zal ook de uitkomst zijn. Daarom moet voor ons het begrip "openbare dienst van algemeen belang" behouden blijven. Deze liberale excessen en hun funeste gevolgen voor het territoriaal, economisch en menselijk weefsel van onze samenlevingen moeten duidelijk aan de kaak gesteld worden.

Wij willen dat Hermes, de gevleugelde god en postbode der goden, ook naar verafgelegen gebieden en volkse wijken kan blijven vliegen - naar alle burgers. Vliegen voor het verlenen van een universele dienst.

Voor sommigen is het contact met de postbode een belangrijk menselijk contact.

Met de markt is geen menselijk contact mogelijk.

Voor Attac Vlaanderen,
Omdat een andere wereld mogelijk is,
Eric Goeman, woordvoerder

12:15 Gepost door Pol de postman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |