30-07-06

songtekst...

songtekst van het liedje "De Postbode" van "Dolly en Molly"

 

Reeds jaren deed de postbode z'n ronde
Z'n rug werd rauw onder de zware vracht
Het slechtste weer kon hem toch nooit weerhouden
Omdat hij dacht: Ik word verwacht

Hij wist dat van vele mensen
Een zoon van God 't dorp verliet
Wat kan een brief het leed dan veel verzachten
Dan valt de scheiding zo zwaar nog niet
Wat kan een brief het leed dan veel verzachten
Dan valt de scheiding zo zwaar nog niet

En was hij weer de brieven aan 't sorteren
Dan werd heel vaak er een van tranen nat
Omdat z'n zoon, reeds jaren in den vreemde
Nooit meer aan hem geschreven had

Hij dacht: Waarom doe jij, m'n jongen
Mij daarmee toch zoveel verdriet
Wat kan een brief het leed dan veel verzachten
Dan valt de scheiding zo zwaar nog niet
Wat kan een brief het leed dan veel verzachten
Dan valt de scheiding zo zwaar nog niet..

10:57 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pol, post, postman, songtekst |  Facebook |

23-07-06

De brief...

TINGELINGELING...!
De bel klingelt luid door het huis. De burgemeester schrikt wakker. Hij kijkt op de klok. Het is al half negen.
"Oh lieve help, ik heb me verslapen!" roept hij uit. Op zijn pantoffels haast hij zich op een drafje naar de deur.
Het is de postbode. "Goedemorgen burgemeester", zegt de postbode opgewekt.
Hij kijkt een beetje verbaasd naar de burgemeester, die in zijn pyama en met verwarde haren de deur open doet.
"Ik heb vandaag een hele belangrijke brief voor u". Hij geeft de burgemeester een grote witte envelop. Daar staat een belangrijke stempel op. Die brief komt van de minister! De postbode kijkt hem nieuwsgierig aan.
"Dank je wel, postbode".
Hij doet snel de deur dicht, voordat de postbode nieuwsgierige vragen kan stellen.
Met trillende handen van de opwinding scheurt hij de envelop open...

22:59 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: postman, pol, verhaal |  Facebook |

te jong...

Marcel, een postbode, overlijd op 37 jarige leeftijd. Als hij bij Petrus aan de hemelpoort komt zegt hij : "Petrus ik ben toch eigenlijk veel te jong om nu al hier te staan" ? Petrus moet ff nadenken en na een tijdje zegt hij : "Ja je hebt gelijk je bent nog aan de jonge kant met je 37 jaar maar met al je overuren die je gedeclareerd hebt ben je 96... "

19:04 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (2) | Tags: pol, post, postman |  Facebook |

22-07-06

Kat met honden-gen...

De kat met het honden-gen: Kathy maakt jacht op de postbode
Kanaries laten Kathy koud. Want de zwart-witte huiskat voelt zich blijkbaar tot het hogere geroepen en heeft zich op grotere buit gespecialiseerd: op postbodes. Terwijl Kathy sinds maanden postbestellers aanvalt, moet haar baasje Thomas Matschuk zijn post in het café ophalen.
Het rijtjeshuis in een straat in Lübeck ligt er vredig bij. Een kleine voortuin, een heg en naast de voordeur hangt een witte brievenbus. Maar postbode Astrid Andrees heeft geleerd op het kattenluikje te letten. Steeds als ik de brievenbus nader, schiet de kat uit het luikje en bijt mij in mijn broekspijp’, zo schildert de 39-jarige haar dagelijkse gevecht met Kathy. Vaak ligt zij ook tussen de struiken op de loer.’ Waarom Kathy een hekel aan de postbode heeft, weet niemand. Vrienden, bekenden, familie, de man van de verzekering of de schoorsteenveger gaan ongehinderd naar binnen en naar buiten’, legt Matschuk uit. Met één uitzondering: Wanneer dochter Tanja (25), die ook bij de post werkt en soms als postbesteller de post brengt, dan wordt ook zij door Kathy in haar broek gebeten. Daarom is Matschuk er zeker van: Het moet aan het blauwgele uniform liggen.’
De woordvoerder van de posterijen Uwe Reher is tamelijk radeloos ten aanzien van de kattenaanvallen. Hondenbeten zijn een dagelijks verschijnsel voor de postbestellers. In de buitengebieden veroorzaken ook ganzen af en toe ergernis. Deze verdedigen hun territorium net zo agressief als een hond dat kan doen. Maar dat een kat een postbesteller grijpt heb ik in mijn tien dienstjaren nog niet gehoord’, zegt hij. Misschien heeft de kat honden-genen of heeft de kat Pedigree in plaats van Whiskas gegeten’, vraagt hij. Maar voor Astrid Andrees en haar collega’s is het een nare kwestie. Ook andere postbestellers die de route soms overnemen, worden door de kat gegrepen, het kan dus niet aan het gedrag van mevrouw Andrees liggen’, bevestigt Reher. Dat bedoel ik maar’, zegt Andrees. Met de honden in mijn werkgebied heb ik helemaal geen problemen, en ook met katten kan ik in het algemeen goed overweg’. Kathy echter wil dit eenvoudig weg niet toegeven en maakt net als de stripfiguur Garfield, verder jacht op de postbestellers. Daarom wordt de post van Matschuk nu niet meer aan huis gezorgd. Maar of Kathy nu rust vindt, weet ik niet. Uiteindelijk komt de postbode ook bij de buren.’

Dit verhaal werd toegestuurd door Daisy

klik op de foto of de naam om haar blog een bezoekje te brengen, zeker de moeite waard. 
Uw foto van je brievenbus of verhaal hier laten verschijnen : stuur hem naar:

Pol-de-postman@hotmail.com

ZEKER DOEN...

en verdien je postzegel...

00:01 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kat, blogger, pol, postman |  Facebook |

13-07-06

aan het loket...

Iemand komt aan het loket vraagt een postzegel.

De bediende vraagt : "een vierkant of een rechthoek ?"

"Speelt geen rol , geef maar een postzegel."

"Met bloemmotief , een vogeltje , of iets statigs , een koning of zo ?"

"Het is mij om het even , geef mij maar een postzegel"

"O K,  zelfklevend of met gom ?"

"Het is nu genoeg" zegt de klient , "mag ik de postmeester spreken ?"

De postmeester komt erbij en de klient begint te klagen.

"Ik vraag gewoon een postzegel en hij zegt si en la en vraagt van alles"

De postmeester vraagt aan de postbode waarom hij dit doet...

"Wel , die mijnheer is kapper , en als ik vraag om te knippen, vraagt hij eerst wassen , met gewone shampoo of tegen schilfertjes ... ik vraag toch ook maar gewoon om te  knippen...

16:44 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mop, post, postbode, kapper |  Facebook |

10-07-06

verhaal slot

De postbode staat voor de deur van mevrouw Kamerlinck. Zijn uniform is piekfijn in orde, maar onder zijn pet parelt het zweet naar beneden. Krampachtig wringt hij met zijn handen. Met zijn gezwachteld hand drukt hij op de bel. Het klokkenspel weerklinkt. Even is het stil. Dan rent de poedel door de gang. Hij springt tegen de deur op en maakt een hels lawaai. De postbode zet een stap achteruit. Er zit een pijnlijke blik in zijn ogen. De gang blijft leeg. Hij belt nog een keer en staart naar zijn voeten. De hond blaft nog steeds en zet agressief zijn poten tegen de deur. De gang blijft leeg. De postbode kijkt nu met een verwrongen blik van woede naar de hond. Hij drukt nog een keer en nog een keer. Als een gek blijft hij op de bel drukken. Het klokkenspel en het geblaf veranderen in een chaos.
Plotseling kriept het tuinpoortje. Mevrouw Kamerlinck staat op het voetpad tussen een berg boodschappentassen. Verbaasd kijkt ze de postbode aan. Dan kijkt ze naar de hond, die nog steeds als een gek naar de postbode blaft, en naar het verband om zijn arm. Ze vraagt of haar poedel hem gebeten heeft. De postbode knikt. Hij haalt het  boek uit zijn zware leren tas. En steekt het voor zich uit. Zijn armen trillen. Heel even schrikt de vrouw, dan knikt ze bedachtzaam. Ze vraagt of hij binnen wil komen. De postbode werpt een pijnlijke blik op de hond. Ze belooft hem in de tuin te zetten. Ze neemt het hondje in haar armen. De postbode volgt schoorvoetend. Uit de andere kant van zijn tas puilt een enorme bos rozen. De deur valt dicht...

20:36 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: verhaal, postbode, post |  Facebook |

08-07-06

verhaal 4

De postbode staat voor de voortuin van mevrouw Kamerlinck en staart naar het tuinpad. In zijn handen zit een bruin pakje en een harde kaft met een pen. Hij slikt en gaat zenuwachtig door zijn haar, dan opent hij het witte poortje en drentelt zenuwachtig over het tuinpad. Zijn hand reikt naar de bel, maar hij aarzelt. Nerveus strekt hij zijn uniform recht. Hij belt aan. De bel is een soort klokkenlied. Het zweet staat hem op het voorhoofd. Het blijft doodstil. Door het witte ijzerwerk van de deur staart hij de gang in. Hij drukt nog een keer, zet een stapje achteruit en kijkt dan naar boven. De gordijnen zijn gesloten, maar er brandt licht. Plotseling hoort hij gekef van achter het huis vandaan komen. Verschrikt kijkt hij om en klemt het pakje tegen zich aan. De poedel komt om de hoek gestoven. Als het hondje de postbode ziet blijft het beest even staan. hij ontbloot zijn witte tandjes. De postbode zet een stap achteruit. De hond buigt zijn hoofd en gromt dreigend. De man zet een stap naar de deur. Zijn hand reikt naar de bel. Net voor zijn hand de bel bereikt valt de poedel aan. Hij zet zijn scherpe tandjes in het been van de postbode. De man slaakt een kreet en laat de spullen uit zijn armen vallen. Snel buigt hij zich om ze weer op te rapen. De hond valt nog een keer aan, deze keer op zijn handen gericht. Vloekend van pijn slaagt de postbode erin zich los te rukken. Snel grijpt hij het pakje en loopt over het pad. De hond zit hem op de hielen. Hij keft luid en triomfantelijk. Snel sluit de postbode het poortje. Hij hijst kreunend de postbodetas over zijn schouder en steekt de straat over. Hij mankt. Drie huizen verder kijkt hij om. Mevrouw Kamerlinck opent haar deur. De poedel rent op haar af. Ze tilt hem op en drukt een zoen op zijn pluizige kopje. Dan ziet ze de bruine kaft op het tuinpad liggen en fronst haar wenkbrauwen. Verbaasd neemt ze het mee naar binnen...

22:45 Gepost door Pol de postman in verhaal | Permalink | Commentaren (3) | Tags: verhaal, post, postman |  Facebook |